Droogtedenke

Daar is deesdae seker nie kuiertye waar iemand een of ander tyd ‘n opmerking maak oor die water – of dan die gebrek daaraan – hier in ons midde nie.

Die winkels wat plastiekware verkoop, kry uiteindelik ook weer kans om voor in die ry te kom. Ieder en elk soek ‘n groterige skottel waarin mens in die stort kan staan. Ek kan myself nogal die eierdansies indink wat soms in daai skotteltjies plaasvind! En manne se verontwaardigheid as hulle die eerste keer daai skottel moet betree.

‘n Deftige dame merk anderdag op dat sy nooit, maar nooit gedink het sy sou haar skottelgoed in ‘n kommetjie in haar wasbak was nie! En siedaar – dis toe glad nie so erg nie en spaar ‘n verstommende hoeveelheid water!

Baie moeite word gedoen om water emmertjie-vir-emmertjie te spaar en uit te dra na die smagtende plante – die wat nog oorgebly het. En skielik het ons almal ‘n ingesteldheid oor inheems tuinmaak. Die natuur leer ons wat ons behoort te plant en wat nie. Ons moes al lankal geluister het!

Maar die duisende toeriste wat onse mooie stad se are laat pols, help nie veel om water te spaar nie….

Vanoggend herinner Jeremia my: “Julle spog tog so graag met julle vrugbare valleie.” Ja, doen ons nie! Die heuwels wat voorheen vaal was na oestyd, is deesdae golwende groen wingerede. En spog ons nie daarmee nie! En aan wie het ons die vrugbare valleie te danke? Beslis nie onsself nie! En vrugbare valleie sonder wonderskone water is ook nie veel werd nie. (Die wynlandgoedere wat nie besproei nie, is voortreflik! Ek ondersteun hulle graag!)

Dit alles laat ons net weer in nederigheid ons absolute afhanklikheid bely.

Eiesoortigheid

Die woordeboek vertaal “eiesoortigheid” as “peculiar character”. Soos dikwels, is dit seker nou maar weer so dat ek my eie betekenis aan woord(e) gee. En nee, daarmee sê ek nie dat dit reg is as ek dit doen nie!

So dink ek aan eiesoortigheid bv as unieke dingetjies wat elke vriendin spesiaal maak. Nie peculiar nie. Want peculiar klink so effe “af”. Koddig. Vreemd. En my vrinne is nie vreemd of koddig of af nie. Elkeen baie spesiaal. Uniek.

Een is so preuts dat my skoonma in haar skik sou wees dat ek haar as vriendin het; die ander so hygend dat dit mens van plesier kan laat bloos. Een so presies en korrek dat skoonma haar beslis as skoondogter sou kies; die ander so impulsief en onortodoks dat ek elke keer heerlik daarmee kan identifiseer! Een bang vir motor bestuur terwyl ‘n ander dapper die langpad op haar eie aandurf. Vir een van my vriendinne sal mens nooit as te nimmer in ‘n knapse kledingstukkie sien nie; die ander laat my soms wonder of sy ooit ‘n onderkleertjie besit! Moenie ongenooid by die een se deur aanklop nie, maar stap enige tyd van die dag of nag in by die ander een – en by elkeen, weet ek, is ek ewe welkom. By een sal ek ‘n “proe-bietjie-hier” aan ‘n nuwe resep vir aandete kry, die ander is hoog in die benoudheid as sy ‘n toebroodjie moet maak.

So verskil my vrinne.

En so skep elkeen van hulle ‘n spesiale plek in my hart en in my lewe. Die mense wat vir my omgee en my aanvaar vir wie ek is. Met my krommigheid en kreukels. Met my fiemies en my flaters.

Maar dat hulle peculiar characters is, is nooit as te nimmer waar!

Bymekaarmaaksels

Onlangs lees ek: “Ons weet dat niks wat ons op hierdie aarde bymekaarmaak ons na die volgende lewe (waar dit ook al kan wees) kan vergesel nie, maar ons hou steeds ‘n eienaardige en onversadigbare versamellus in stand.”

So is dit, ja. Die naweek gesels ek met iemand wat ook besig is om uit te gooi, te sorteer, in te pak, te besluit wat moet saam na ‘n volgende – en ook kleiner – woonplek.

En soos ons verblyftyd in die kasteel begin uitloop, weet ek ook die tyd van besluit oor goetertjies lê en loer vir my. Genadiglik is dit hierdie keer eenvoudiger.

Tydens ‘n kuier in Knysna, stap ons in by Timber Village. ‘n Plek waar elke houtliefhebber ‘n draai moet gaan maak. En daar raak manlief toe weer bewus van die houtwerk gereedskap waarvan ontslae geraak is met ons vorige oppak. Dit was so ‘n groot basis waarop stokou skawe, beitels, ens op gemonteer is. En toe word dit saam met ‘n klomp ander goed aan die eienaar van ‘n oudhedewinkel verkwansel. So met die wegry tussen die woude, neem ek my voor om terug te gaan na die oudhedewinkel en die besigheid terug te koop – ek is redelik seker niemand sou dit intussen kom koop het nie – en dit met ‘n fanfare aan manlief terug te besorg. Dis immers ‘n versugting van hom.

 Genadiglik noem ek my voorneme aan hom in ‘n oomblik van ontboeseming. En terwyl hy so sy verbasing uitsug, vra ek: “Nou waar het jou pa dit in sy werkswinkel gehad?” Waarop die antwoord kom: “Nee, dit was nie my pa s’n nie! Ek het dit by ‘n tannie gekry wat huis opgegee het toe haar man dood is.”

En nee, die oudheid word nie teruggekoop nie. Manlief meen hy kan daarsonder. Dit was immers nie onse oupa s’n nie.

Stekie vir stekie

Vanoggend het ek weer ‘n slag my getroue BERNINA nadergetrek, op die tafel getel, liefderik oopgemaak en gekyk of alles nog in werkende toestand is. Ook die gewillige klein omkapmasjien is uitgehaal, afgestof, ingestel.

Sjoe, daar is darem baie naaldwerk op die masjiene gedoen! Heerlike herinneringe. En baie rande wat gespaar is!

En ook nie almal so lieflik die herinneringe nie. Daai kere wat ek moes uittrek, oor begin, weer stik, foutjies regmaak….. Baie, baie kere! Daai naat wat maar net nie wil plat lê nie; daai ritssluiter wat nie in die rekstof wil in nie; die soomlyn wat nie gelyk is nie; die voering wat net-net onder uitloer…..

Maar vanoggend se naaldwerk was sommer net lekker. Maklike materiaal waarmee ek gewerk het. Alles het net reg gewerk. Heerlik. So lekker dat ek sommer lus kry vir ‘n volgende projek!

Om handewerk te doen, bly darem baie bevredigend.

Dis nou as die eindproduk ‘n sukses is, suster!!!

Vrede en vreugde vir jou op hierdie Hemelvaartdag

Dit is nie altyd so nie

Dis gewoonlik nie so nie.

Daar is só baie things to do and places to go, dat ons onsself daarop instel om elke plek een maal te besoek en elke ding eenmaal te doen en elke dis een keer te bestel. Te veel nuwes oom uit te toets!

Maar Melissa’s se gestoofde pere in bloubessiesous (blueberry) met joghurt, is die beste ontbyt wat ek in ‘n lang tyd geniet het! En met gekarameliseerde neute bo-oor gesprinkel – ‘n simfonie van smake! Toe doen ek dit sommer weer. Ek eet binne vier dae dieselfde dis by dieselfde eetplek – nou wel ‘n franchise tak, maar nogtans dieselfde konsep.

En ek beloof manlief dat dit op ons laatontbyt spyskaart sal wees na sy aftrede. Lekker in ‘n sonkolletjie met ‘n geurige koppie oggendkoffie en die lekker dis. Tuisgemaak. Met liefde.

Soms moet mens net herhaal wat uitsonderlik was! Om seker te maak dis wat jy proe en dis wat jy ook wil maak! Maar dis nie altyd so nie. Om dalk nie in die groefie te verval nie, is daar nog baie ander plekke wat ek moet besoek en disse wat ek moet uittoets! 

Wat ek weet en wat ek eet

So saam met die koeler dae, knaag die honger tydig en ontydig. Manlief kan die dag deurgaan met ontbyt en aandete, maar ek kan nie! Ek is gedurig honger en soek na ‘n knibbeltjie.

Serotonien, tryptofaan, dopamien. Lees self in The Good Mood Diet van Dr Susan Kleiner om meer van al die groot name te wete te kom.

Alles nodig om op en wakker en lus vir die lewe te voel. En hoe meer ek lees oor alles wat ek moet eet om my ‘n hupstoot te gee, hoe hongerder raak ek! En natuurlik glo ek tog te graag dat wat ek in my mond sit, my gemoedstemming regstreeks beїnvloed. Dis mos lekker om te eet en te drink!

Maar o wee, as die eetlus en die koskas nie bymekaar uitkom nie, is dit ‘n groot uitdaging!

Sal darem alte lekker wees as ek bedags net my kosblik kan oopmaak en geniet! Ag, ek weet die koskas is hier neffens my. Maar die inhoud is waar die probleem inkom. En snaaks genoeg – dit wat in die huis is en beskikbaar is, lyk nie so aanloklik nie…

Die neute en die bessies …. Mmmm, dit klink alles so heerlik en gesond! Kreef, salm, oesters….. Ja, ek kan dink dit sal mens uit enige teneergedruktheid lig!

Hulle vertel my dopamien laat mens opgewonde en gemotiveerd voel. En serotonien is ‘n natuurlike antidepressant.

Maar dan is daar die realiteit van ‘n begroting. En ek wonder of daai depressie nie dalk sal neerdaal as die bankstaat opdaag nie…