Antjie, liewe Antjie

Vandat ek kan onthou, het ek ‘n toegeneentheid teenoor die veerpootjies. Hoendertjies is vir my pragtige goed! En die kuikens, o, die kuikens!!! Lieflik! En dan koop mens daai kuikentjies vir die kinders en hulle dra hulle rond en gee kos en water … tot die gediertetjies groot en uitgegroei is en nie meer so snoesig en sag is nie! Skielik is dit “werk” om hulle te versorg!

Kleintyd op my oupa se plaas het ons gaan eiers uithaal op die werf. Soms het ons ver van die huis af gestap om by al die neste te gaan kollekteer. Pragtige vars goudbruin eiers. Nou en dan is ek geroep om die eier uit ‘n spesiale nes uit te haal. Net ek het die voorreg gehad. Want sien, die eier het soos ek gelyk. Of ek het soos die eier gelyk. Dan was dit ‘n kalkoeneier. Vol spikkels.

Hoe kan julle dan nou nie verstaan dat ek ‘n totale minderwaardigheidskompleks gehad het nie?! Wie wil dan nou soos ‘n eier lyk?!

Ek glo dit was goed bedoel.

In ons agterplaas in Langstraat – aan die onderpunt van die erf ver van die huis af – was ‘n dammetjie met eende en hoenders. Ongelukkig was dit ook die plek waar die Sondag-hoendertjie geslag is. Dit bly my by…. Gelukkig het dit nie my smaak vir hoender belemmer nie.

So nou en dan kuier ek en niggie oor middagete by Joostenbergvlakte. Die hoendertjies en kuikens kry altyd spesiale aandag.  En ons meen ons herken elke keer die een spesiale hoendertjie met die deurmekaar veredos! Met ‘n yslike houding op daai lyfie skrop sy en kom wys haar kleintjies. En elke keer word foto’s geneem. Al lyk dit presies soos die vorige keer, kruip hulle ellke keer diep in ons harte. Ouderwetse goedjies!

Tyd dat ek die oond aanskakel vir aandete. Raai wat is op die spyskaart?

So spesiaal

Ons staan sy aan sy in my kombuis en maak toffie-appels vir een of ander fondsinsameling. Dalk vir die Kinderkrans? Te lank gelede om te onthou waarvoor daardie keer se arbeid ingesit is.

Maar ek onthou vir seker haar woorde: “Staan bietjie daai kant toe, want jy mors baie oor my hande met die warm (en taai!) stroop!”

Met die kindertjies wat deur die huis hardloop, uit by die voordeur, oor die parkie – met die swart Labrador agterna. Hulle gaan sekerlik weer ‘n tent bou op die parkie. Lekker speel en lag. En koekies en koeldrank kom soek as die huisie klaar gebou is en bewoon moet word.

Lekker dae van lank gelede.

Vandag is my hart seer omdat my buurvrou van drie dekades ons finaal gegroet het.

Maar my hart loop ook oor van dankbaarheid omdat ek haar kon ken en baie dinge saam kon beleef. Haar lus vir die lewe het vir vele vrolike partytjies en pieknieks gesorg. Altyd reg vir ‘n lekker op-dress. Haar liefde vir haar maat sal haar kinders inspireer. Haar dapperheid en geloof sal ons vir ewig onthou.    

Waters van rus

Soos die son sak en die skadu’s langer word, word Langstraat bedrywiger en donkerder. Letterlik en figuurlik. Dis nie nodig dat mens ‘n toergids het om jou te vertel wat alles daar aangebied word nie.

Langstraat is kuierplek. Vermaak te kus en te keur. Vir elke smaak is daar ‘n geur. Heerlike kos en interessante kuierplekke. Dit vind die baie toeriste vinnig uit!

Maar ongelukkig is Langstraat ook ‘n hartseer plek. Van mense wat seer het en dit op gevaarlike maniere probeer vergeet. Die stad krap oop wat seer is. Hier is dit “in your face” – die ellende, die oppervlakkigheid, die gebrokenheid, die moedeloosheid te midde van geraas en gerumoer. Hoe helderder die liggies in die donker nag, hoe meer sigbaar die mense se soeke na iets om te help vergeet.

Maar verder op in Langstraat is ‘n hawe van stilte en rustigheid. ‘n Lieflike Victoriaanse gebou wat omring is van koelte en kalmte. ‘n Lafenis in ‘n lawwe wêreld. Hulle vertel my dit was destyds ‘n klooster - deesdae woonstelle.

Die rustigheid en vrede wat mens met die instap deur die pragtige ou hekke ervaar, die lieflike tuin, die heilige teenwoordigheid wat mens nie anders kan as aanvoel nie. Wat ‘n wonderlike hawe van vrede te midde van die mallemeule-lewe straataf.

Dit gee my hoop. Want iewers in die geharwar is daar waters waar rus is. ‘n Plekkie waar vrede heers. Gaan soek jou plekkie waar jy rus kan kry. Daar is water wat jou dors kan les. Weer en weer en weer ‘n keer!  Sommer net ‘n plek waar jy kan stil word. En nee, die “waaroms” gaan ook nie daar in “daaroms” verander nie. Maar glo my, jy gaan rus kry.

Die soet en sag

Soms (nogal dikwels vir sommige) moet mens dit wat om jou is, uit ‘n ander hoek beskou. Nie net die voor die handliggende raaksien nie.

Soos met pere. Daai klipharde, groen of bruin misvormde vrugte wat as pere verkoop word. Mistroostige goedjies. En moenie dink hulle word – soos die handelaar jou verseker – sommer ryp op jou rak by die huis nie.

Maar so nou en dan kry ek die pere te koop wanneer hulle ryp en sag en heerlik is! Dan kan ons dit geniet soos wat dit van die boom af kom. Eers byt mens daai langnekkie morsaf! Daarna ‘n hap in die vet lyfie dat die soet sap so teen jou ken af drup.

En dan is daar natuurlik die bederf van pere in rooiwyn gestowe. Dis nou van daai soort wat nog nie heeltemal eetbaar sag is nie. Met kaneel en steranys en geurige speserye. En ‘n ruim hoeveelheid rooiwyn uit manlief se versameling. Opgedien met ‘n lieflike sous en die lekkerste roomys…. Mmmmm, met goeie geselskap is dit darem net alte heerlik om ‘n kuier mee af te sluit.

So, as die pere op die winkelrak nie so gebruikersvriendelik lyk nie… maak ‘n plan! Skil hulle en vorm hulle met jou skerp messie dat hul weer soos pere lyk! Stowe hulle liefderik in daai sousie!

Moenie dat kliphard of misvormd jou onderkry nie! Kyk verder! Droom en doen dat dinge beter raak! Nog ‘n skeppie roomys oor – dit kan net nog lekkerder raak! 

As die pappotjie die dag aanbrand…

Daar is mos nou maar net sulke dae.

Die dae as die kastrolletjie nie op die regte oomblik aandag kry nie.

Die dag wat hy oorkook. En jy net vir daai oomblikkie vergeet het van die potjie op die stoof.

En suster, as hy oorkook, is dit ‘n gemors! Maar as hy aanbrand! Ag tog, nog veel erger!

Vanoggend so met die skoonmaak van die stoof – ja, die besigheid het gelukkig net oorgekook en nie aangebrand nie – begin ek toe pappotliedjies hier vir myself sing…

En ek wonder oor daai lepel wat in die pappot staan. Waar kom dit tog vandaan? En volgens HAT is dit die verklaring:

so lank as die lepel in die pappot staan = opwekking om moed te hou  

Sou dit nou wees dat daar nog pap in die pot is en dus kan die lepel regop staan in die pap? As daar nog pap in die pot is om die lepel regop te hou, dan gaan dit nog goed met ons?

Vanmiddag gaan die man wat respek by my afdwing, sy begrotingsrede in die parlement lewer. Hoeveel pap is in daai pot?

Wys jou ware kleure

Saterdag verlustig ons ons weer in die heerlike vars produkte wat by die V&A mark aangebied word. Inspirasie vir die kok is altyd welkom en nodig!

Die pers boontjies trek dadelik my aandag. Nog nooit so iets gesien nie! Dit kos dubbel die prys van die groenes, maar ‘n handvol sal darem nie die begroting skade aandoen nie.

Die verskillende kleure klein tamaties is ook pragtig en ek skep handevol in die papiersakkie: rooi, oranje, geel, swart! Die tamaties word teen halfprys uitverkoop en ek kry genoeg vir ‘n lekker slaai @ R10.

Teen die einde van die markdag word daar altyd ‘n winskopie aangekondig. Vandag is die lieflike donker vye afgemerk. Aanvanklik was die vye te duur na my smaak, maar met die spesiale prys raap ek ook ‘n boksie mooie vye op.

En toe maak ek die boontjies gaar. Die pers boontjies. Ek wys dit eers vir die gaste by hul aankoms: Kyk die interessante boontjies! Het julle al ooit pers boontjies gesien? En net voor opskeptyd dompel ek die boontjies vinnig in die kookwatertjies voor hulle bietjie botter kry.

En daar verkleur die boontjies…. die boontjies is groen!!!!

Is ek met ‘n slap riempie gevang? Hulle smaak presies soos hul (altyd) groen maters. Weet die boer dat die boontjies eintlik verkleurmannetjies is?

Verander ek ook met kleur as die warm watertjies my raak? 

Die gawe van gesondheid

Die afgelope naweek verlustig ek en manlief ons in ander mense se sportiwiteit. Ons is toeskouers by die Driekamp Wêreldkampioenskappe wat in en om die V&A Waterfront in Kaapstad aangebied word.

Wat ons glad nie kan verstaan nie, is dat dit nêrens (sover ons kan sien) geadverteer word nie en dat daar feitlik geen mediadekking is nie. En dit terwyl ons twee top atlete van Olimpiese formaat het wat deelneem. Richard Murray (nogal van Durbanville) en Henri Schoeman wat die medalje van hom beroof het tydens die Olimpiese Spele.

En met ‘n fikse meisie (vir wie ons in ons familie kon verwelkom) wat ook deelneem, is dit vir ons heerlik om die klomp entoesiastiese deelnemers te gaan aanmoedig.

So loop en wonder ek hardop of ons ooit ons gesondheid genoeg waardeer. Dis een van daai dinge wat mens as geskenk kry en wat jy sommer as gegewe aanvaar. Soort van dink dat dit mos nou jou reg is.

Later die dag sien ek gestremdes wat deelneem. Mense met baie deursettingsvermoë.

En ek is skielik intens bewus van my beweeglikheid. My gesondheid. ‘n Voorreg.