Sonskynstad

So ‘n lieflike sonskyndag hier in die stad. Maar, soos ons mos weet, is dit deesdae “mooi weer” wanneer dit reёn. Dus is dit vandag ‘n “skoon” dag, maar nie ‘n “mooiweersdag” nie.

Skielik is ons tyd hier aan die voet van die ou grote aan die uitloop. En ons koester elke tydjie hier.

Ons wil nie meer naweke iewers heen nie. Ons wil net hier wees en elke oomblik opslurp en vashou en deel maak van kosbare herinneringe.

Rondloop in die stad bly vir ons ‘n ervaring. Soms moet ons spring as ‘n motoris besluit hy weet nie wat die goed aan pale is wat so van kleur verander nie. En alhoewel die taxi’s hul eie reёls maak en self oortree, is dit dikwels die deftiger motoriste wat tog so die kanse waag! En op hul selfone gesels terwyl hulle bestuur! Ander kere loop ons sorgloos oor die straat sonder ‘n voertuig in sig! Ja, naweke is die middestad gewoonlik stil en rustig.

En soveel mense vra ons oor veiligheid. Nee, ons het nog nooit onveilig gevoel nie. Dis mos so dat mens moet weet wat om jou aangaan. Waar jy ookal op hierdie aarde woon, moet mens streetwise wees. En dit bly vir ons wonderlik as die sekuriteitsbeamptes (wat oraloor baie sigbaar is) mens vriendelik nader en versoek dat jy jou handsak toerits en dalk jou rugsak (met rekenaar in) voor jou dra in plaas van op jou rug. En ja, steek maar die juweliersware bietjie weg. Want eintlik weet ons mos: “moenie ander in versoeking lei nie”.

Van vriendelikheid op voetsoolvlak kan ons met vreugde getuig! En ja, die bedelaars is lastig. En daar is altyd iewers iemand wat net ‘n kansie soek. Maar ‘n vriendelike antwoord is steeds beter as om op iemand anders te skel. Om nooit die wyse woorde (wat ek al voorheen gedeel het) te vergeet nie: 

Sneeuwitjie

Gister het ek toe ook vir Snowy ontmoet. Die wit eekhoring in die Kompanjiestuin.

Om die regte hoek te kry om die sakie van eekhorings voer op “film” vas te lê, is ook ‘n missie op sy eie. Die skaduwees moet nie te veel wees nie, die voerder moet darem uit die regte hoek afgeneem word. En die fotograaf moet betyds besluit of dit ‘n foto vanuit sittende posisie moet wees. Want om plat op die grond te gaan sit en op te staan vanaf “platvoerse”posisie is nie meer so maklik soos in die jongdae nie!

En dan is sommige van die eekhorings letterlik en figuurlik uitgevreet.

So met ons stappie op soek na nog ‘n eekhoring om te voer, loop ek en nig toe vir Snowy raak. Onbewus daarvan dat dié spesiale eekhorinkie moontlik die enigste wittetjie in die omgewing is, lok ons haar(?) toe ook nader vir ‘n grondboontjie of twee. Gelukkig kry ek die skoot toe perfek reg.

By nadere ondersoek kom ek toe agter dat die wit eekhoring geruime tyd in die omgewing is. Ons het die diertjie nog net nooit voorheen opgemerk nie. Nou sal ek vir seker weer moet gaan soek. Ek wonder of Snowy altyd in min of meer dieselfde omgewing woon. Sal moet gaan kyk!

Altyd ‘n rede

Om koffie te drink, is een van die groot lekkertes in ons huishouding. Om goeie kwaliteit koffie te drink, is ‘n reuse voorreg! En dalk, net dalk, is die mense wat nie van koffie hou nie, nog nooit getrakteer op goeie gehalte koffie nie?

En dan is daar ook nog altyd ‘n rede om saam met die koffie ‘n lekkernytjie by te werk. Daar is mos altyd iets wat gevier moet word!

Sondag het ons die rusdag gevier met rustigheid, stiltyd, kwaliteit tyd. Laatmiddag ons dik baadjies aangetrek en ver gaan stap. Op pad deur die Kompanjiestuine vasgehaak by die heerlike knus restaurant.

En ons kon my ouers se huweliksherdenking van 9 Julie 1949 vier! Ja, die sjokoladekoek was heerlik! En dit was ‘n goeie viering! Want die tweetjies het hul verskilletjies gehad, maar uiteindelik baie jare saam die lewe geniet.

Bederf jouself met ‘n heerlike koppie koffie! Hierdie kant word die koffiemasjien aangeskakel vir ‘n stomende bekertjie genot. Ongelukkig nie varsgebak vandag byderhand nie. Dalkies is daar iets in die koekieblik?

Vitamien-warmte

‘n Lekker pot sop op die stoof. Manlief se bestelling vir vanaand. Met baie groente en volop geur. En ‘n stukkie vleis moet by volgens vriend van vergange. En net die regte weer daarvoor! 

As kind was ek nooit gaande oor sop nie. Maar so met die ouderdom het ek agtergekom hoe heerlik dit is! Die verskeidenheid soorte sop van oraloor geїnspireer, maak dit nog soveel lekkerder.

So van lekker gepraat. Gister kyk ons na ‘n tv program waarin iemand vra: Wat beteken “mooi” en “lekker” vir jou? Wat is vir jou mooi? Wat is vir jou lekker?

Dit het nogal interessante denke tot gevolg gehad. En vir myself is die twee nogal soos Siamese tweeling. Wat vir my mooi is, is ook vir my lekker. Wat vir my lekker is, is ook vir my mooi. Maar sê nou net die twee mag nie dieselfde wees nie? Mmmmm, wag laat ek nog verder dink…. Manlief se antwoord oor wat vir hom mooi en lekker is, was verrassend insiggewend. Gedink ek ken hom na soveel baie jare! 

Maak foute!

Wat ‘n heerlike uitnodiging!

Deesdae is ek weer bietjie meer kreatief. En maak meer foute. En leer daaruit! En ja, geniet dit!!!

Opstaan en val is juis hoe ‘n kind leer om te loop.

En ene Mary Lou Cook wat die wysheid kwytgeraak het, het die rype ouderdom van 95 behaal en was bekend as kunstenaar, skrywer, kalligrafis, voorstander van vrede en nog vele meer. En sy is oral herken aan die (soms) eienaardige hoede wat sy gedra het.

Nou ja, dit is ‘n uitstekende plan om ‘n hoed op te sit as mens ‘n “bad hair day” het. En om die son uit te hou. En om die wind af te weer. En sommer net vir die lekkerte daarvan!

Dalk moet ons minder bang wees vir “foute maak”. Dapperder lewe!

Sit op daai hoed, waag, maak ‘n fout en leer! Maar belangrikste: GENIET DIT! 

Hunkeringe

Nou het ek hierdie behoefte om voor ‘n warm stofie saam te kuier met mense wat omgee.

Ek onthou so goed my ouma se kombuis. Op die plaas was daar soms ‘n bakkie kaiings op die stoof. Vir kaiingkoekies. En soms het ouma koekiedeeg aangemaak waarmee heerlik gespeel is voor dit in die koolstoof gebak is. Gemmerbroodmannetjies! (Weer daai ding van –mannetjies! Nou wat van die vroutjies? Daai dae was daar nog nie so ‘n woord soos “seksisties” nie.)

Stoele is nadergetrek om naby aan die stoof se hitte te kom. Oupa met knipmes. En dalk net ‘n boekie wat uit die biltong gekerf word?

Later jare, nadat hulle van die plaas af dorp toe getrek het, het ouma ‘n AGA stoof gehad. Hoe sou sy dit geniet om te weet dis deesdae weer hoogmode! En die koperpype om die stoof is blink opgevryf. Selfs die vensterknippe en skarniere is gereeld blink gepoets.

Oupa se tuin het die heerlikste vars groente opgelewer. Met die surplus in die koelkamer of pakkamer op die werf. En flessies en botteltjies ingemaak. Konfyt gekook.

Maar nee, ek verlang nie na die ou dae nie. Ek verlang net na saamkuier. Na stories luister. Sommer net warmte ervaar. Voor die stofie. In my hart.  

Die rooipen

Gister staan ek in die ry by ‘n DStv winkel hier om die draai. Om die verveling hok te slaan, begin ek lees aan elke stukkie advertensie wat binne sig is.

Dis beslis nie ‘n Engelssprekende persoon wat DStv se advertensie in hul winkel geskryf of vertaal het nie! Nie spelfoute nie (dis nou as mens “u” met “you” as korrek kan laat deurgaan), maar sommer net so ‘n deurmekaarspul dat mens wonder wat die boodskap is. Eerste persoon is skielik derde persoon en iewers in die stuk verloor hulle my totaal en al.

En dan besef ek net weer dat ek maar voor my eie deurtjie moet begin vee…. So met die blog skrywery glip daar voortdurend lettertjies deur wat op verkeerde plek inspring. En ek tel dit beslis nie sommerso op nie! Soms is ek net te haastig, te lui of te onoplettend!

Om gedagtes vas te pen en deur my vingers te laat glip, is vir my ‘n groot lekkerte! En lekker van dit wat ek hier doen, is dat ek nie eens weet wie dit lees of nie lees nie! So nou en dan kry ek ‘n boodskap wat verklap dat iemand lees. En dan moet ek keer dat dit nie ‘n invloed het op wat ek skryf nie!

Maar dit laat my ook weer besef hoe lekker dit is om te blog. Geen Mnr Van Zyl met sy rooipen wat kruisies maak of pyltjies trek oor watter werkwoord liewer waar moes pas nie! En selfs niemand wat vir my kan vertel dat rooipen dalk rooi pen moet wees nie! Want, nadat ek daaroor gedink het, het ek wel spesifiek besluit hierdie keer moet dit rooipen wees. Want sien, die onderwyser het nie sommer met enige pen met rooi ink in gemerk nie. Nee, die meneer se rooipen was ‘n gedugte wapen!

Jy mag maar verskil met my taalgebruik en manier van doen. Ongelukkig gaan ek dit nie noodwendig weet nie! Indien jy my graag wil reghelp, sal ek dit verwelkom! Maar geen meneer of juffrou met ‘n rooipen nie, dankie! Dis so heerlik bevrydend!

Die hele storie van opstel skryf laat my dink aan my skooldae – ‘n maatjie het ‘n “algemene” opstel uit haar kop uit geleer en dit dan aangepas by die tema wat in die vraestel gevra is. Hoe oorspronklik kan dit dan wees!!?? En die ergste van alles vir my was dat die onderwysers dit nooit agtergekom het nie.