Meet om te weet

Boeta Wessels van Karsrivier meen: “Jy moet meet om te kan weet”.  Dis oor sy Dohne-merinostoet waarvan hy praat in verlede week se koerant.

En die man weet van. Sy skape is van topgehalte en ‘n ram haal tot R220 000.

Dit laat my wonder of ek nie ook meer dikwels die meet-ding moet doen nie. Hier om my en sommer ook hier in my. Want dis net as mens meet dat jy weet.

En soms speel ek lekker volstruis-volstruis en steek liewer my kop in die grond (ai, waar het daai nonsiesding tog vandaan gekom?!) as om te moet weet. Want om nie te weet nie, kan mos nie kwaaddoen nie. Of hoe?

As jy meet – en weet – dan is dit ook tyd om verantwoordelikheid te neem. Is mos so. Maar dit kos dapperheid! 

Dankie, Boeta, dat jy inspireer om dapper te wees en te meet. Sodat mens kan weet.

Kaapstad se kontraste

Laatmiddag stap ons suidwaarts. Dis koelerig, maar nie onplesierig nie. Massas mense kom van voor af aangestap en ons besef dis studente op pad stasie toe om die trein te haal. Gesels-gesels kom hulle aan met rugsakke en ek is nuuskierig oor wat hulle studeer.

Dis ‘n vinnige stappie, want die winkel waar ons wil inloer, maak toe en ons wil nog daar in voor die deure sluit. Elke tweede taxi probeer besigheid met ons doen, maar ons byt vas met dapper en stapper.

Met die uitkomslag vang die wind ons reg van voor. Skielik is dit nie ‘n luggie nie, maar ‘n taamlike wind waarteen ek moet beur. Ons stap oor die besige straat en die wind is van agter! Hy dra jou so bietjies-bietjies en dis heel plesierig! En snaaks! Dis ‘n dwarrelwind wat oral besig is om papiere, blare en stof - en wat ookal voorkom - in die rondte te maal, op te swiep, weg te blaas. Die Kaapse suidoos aan die werk!

Nou is ons dieselfde kant toe op pad as die skares. Terug stad se kant toe. Maar die toue en toue busse en taxi’s is verstommend. Goed om weer ‘n slag op grondvlak te wees en te ervaar hoe die massas pendel.

Wat ‘n kontras teen verlede week se stap in Fresnaye se strate tussen die glaspaleise en al wat ‘n luukse motor is.

Kaapstad is voorwaar ‘n stad van kontraste.

Laat ons nie van mekaar vergeet nie.  

Swart en wit

Of dalk “Swart of wit”?

Sou alles makliker wees as dit ‘n keuse was tussen twee opsies?

Maar nou het ons intussen gehoor dat daar nog grys tussenin is. Blykbaar vyftig skakerings? Of hoe?

Sake is nie altyd so eenvoudig as mens moet besluit en kies tussen reg en verkeerd nie. Daar is soveel veranderlikes. En verskillende omstandighede.

Daarom is dit ook so dat ons nie moet oordeel oor ander se besluite en voorkeure of afkeure nie. Hoe sal ons ooit ‘n ander se hart werklik ken? Ons hoor net wat vir ons vertel word – maar my ma het altyd van haar laat hoor met: “die helft is ons nimmer vertelt”. Ons ken dikwels net die een kant van die saak. Gewoonlik die kant wat ons die beste pas! En skoonma het ons vertel: “’n Saak het drie kante – my kant, jou kant en die regte kant.” En wie kan dan nou teen sulke wyshede stry.

En nee, hierdie swart en wit waarvan ek praat, het hoegenaamd niks met ons politiek te doen nie. Dis maar net die lyne waarmee ek gister sit en speel het, wat my laat dink het. Soms maak ons dit ook maar moeilik vir onsself as ons so vashaak met daai grys skakerings. 

Wyk af van die sleurgang

Annelie Botes skryf in vandag se Van Alle Kante: “Ons behoort onsself gedurig daaraan te herinner dat dit helend vir ons menswees is om oomblikkies te skep om af te wyk van die sleurgang.”

Absolute musiek in my ore.

Ek doen dit alte graag. En o, so maklik!

En nee, ek doen dit met oorgawe! Ek skep nie oomblikkies nie. Ek doen dit ordentlik. Nie fyn skeppies soos met ‘n fyn silwer lepeltjie nie, maar sommer met ‘n soplepel. Om af te wyk van die sleurgang.

Oeps! Miskien is dit waar die uitdaging in is – om dit bietjie-vir-bietjie te doen en nie oorboord te gaan met die skepslag nie!?

En noudat ek dit weer ‘n keer lees, wonder ek mos nog meer: sy noem dat ons vir onsself daaraan behoort te herinner. Ek was alweer glad te voortvarend en het gedink ek moet dit my leefwyse maak!

Maar elk geval tog só helend vir die menswees! 

Weg is die warmte!

Skielik is dit nie meer warm nie! Ek soek vanoggend na ‘n dikker trui in my kas.  En die winter pantoffels is al gisteraand nadergetrek.

My oog vang ‘n beweging buitekant en ek sien Woolworths se personeel is besig met oefeninge op die dak van hul gebou. So heerlik jolig en vrolik lyk dit, dat ek lus het om te gaan saamspeel. Dit lyk soos speletjies van ouds. Wat ‘n wonderlike manier om mens se personeel bewus te maak van gesondheid! Terselfdertyd is dit sekerlik ook ‘n geleentheid vir spanbou. En die yslike dakspasie is beskikbaar. Die afgelope week of wat het die dak ‘n nuwe laag silwer verf gekry. Dis ekstra skoon en netjies.

Vanmiddag sit ons ‘n serpie om en stap om maksimum van die sonnetjie te vang. Tussen die geboue kan dit heerlik wees. Maar ai, as die windjie jou skielik onverwags klits om ‘n hoek, kan dit maar onplesierig wees.

Saterdag het ons die lieflike Giovanni’s Deli in Groenpunt ontdek. Wat ‘n heerlike kos paradys! Dit het heerlike herinneringe aan ons kuiers in Europa weer laat opvlam! Hier koop mens ‘n paar skyfies prosciutto, salami, serrano ham – noem op, dis daar! En kase om van te drooom! Die klaar disse laat jou mond water en gou-gou het jy vir jou ‘n ete wat jou laat swymel en die staptog huis toe sommer vinniger laat verbygaan! Ete in die kasteel vir ‘n koning en sy gade!

Vir seker gaan ons weer daar instap om van hul ander disse te probeer! Gelukkig is dit ‘n ver genoeg stappie heen en terug sodat ek nie ‘n ekstra oefenklas hoef in te werk nie!  

Dit neem tyd 

The greatest oak was once

a little nut that held its ground.

Vriendelike verlange

Vandag voel dit my so of die swart hond my agtervolg. Om absoluut geen rede nie. Dis maar net soos dit is. Of dan eintlik voel.

Seker omdat ek verlede naweek tyd deurgebring het saam met ‘n vriendin van ons akkerlaan se dae. En het ons gekekkel!!!! Tog te heerlik!!! Ingehaal met wat tussentyd gebeur het.

Dis mos deel van die wonder van vriendskappe – die soort wat werklik “vriendskap” beteken. Die soort verhouding wat aanvaarding en koestering en wees-net-jouself is. So ongekompliseerd. En ons begin gesels waar ons jare gelede opgehou het. Sommer net so maklik. En ons laat mekaar gaan met liefde in ons harte en weet as ons weer eendag ontmoet, gaan ons voort met die gesels en die omgee.

En nou is dit vandag so effe ekstra stil hier om my.

Voel of ek ‘n stootskraper nodig het om my in aksie te kry!

Vanoggend die wintersklere uitgepak. Ja, dit kan nou wees hoekom die droewigheid my naderhark! Dis alles sulke donker en swaar klere as dit winter raak! Maar eintlik sal ek hierdie winter nie omgee vir die koue en donkerder hier om my nie, want die winter gaan reёn bring! Dit glo ek vas!!!

‘n Goeie koppie koffie saam met my geliefde sal sekerlik die dag opvrolik!  Hy is mos darem ‘n vriend duisend wat weet hoe om die dag in te kleur!

Koebaai! Klaar gekla! Dis tyd vir kuier!