So lekker

Een van die groot lekkertes is om saam te kan kuier. Lag en gesels en sommer net jouself te kan wees saam met mense wat omgee. En om sommer net ‘n stukkie van mens se hart te mag deel.

Na baie jare van altyd bewus wees van “hoe laat is dit?” is dit vir my ‘n ekstra spesiale luukse om te kan agteroorsit en vergeet van tyd! Geen gaste wat ontvang moet word nie, niemand wat iets nodig het nie.

‘n Wyse man merk onlangs op: “O ja, julle het mos ‘n gastehuis gehad. Dis mos daai werk wat bestaan uit wag!” Slim man. Hy weet van. As mens nie wag vir gaste wat moet aankom nie, wag jy vir gaste wat (vir ontbyt of aandete) moet inkom, of moet vertrek! Dan wag jy vir gaste om te bevestig of hulle wel gaan kom bly, of jy wag vir die betaling. Tussendeur wag jy dat hulle moet uitgaan sodat jy hul beddens en baddens kan gaan skoonmaak. En wag net ‘n bietjie, ek wil hoor waarheen ek vandag kan gaan om die mooie Kaap te besigtig! Maar voor ek gaan, kan my hemp asseblief gestryk word? En ai tog, ek het my selfoonlaaier tuis vergeet – het jy dalk een?

Dit alles was vir my ‘n groot voorreg, maar hoe heerlik dat ek nou dit in my herinneringe boksie kan gaan soek … en weer daarin mag gaan wegbêre vir ‘n ander dag se onthou!

Droomdorpie…

Die afgelope naweek het ek die voorreg gehad om in die lieflike Greyton te kuier. Pragtige, mooie dorpie met vriendelike mense.

Dis hul jaarlikse kunsnaweek. Dis bedrywig en vol interessante kuns. En mense! Hier sien jy nou kreatiewe siele! Sommige is daar om die naweek te beskou wat uit kunstenaars se kwaste vorendag kom. Daar is iets vir elkeen se smaak! Sommige van die skeppings is vreemd, sommige sag op die oog, sommige (vir sommige) skreeulelik, sommige o, so mooi!

Inspirasie soos min!

Ons stap ‘n hele paar kilometer en besef die dorpie is besig om in ‘n dorp te verander! Dis baie groter as wat ons ooit kon dink! Nie sommer net so ‘n stappie om rondom die dorp te stap nie!

En die natuur! Asemrowend!

Ons wonder hoekom dit so mooi is vir ons en besluit dis die landelikheid. Berge en bome om my sal altyd my hart raak. Op ‘n manier het die dorpsbewoners dit reggekry om die natuurlike plantegroei deel te laat bly van die dorp. Eenvoudig. Onopgesmuk. Onpretensieus. Mag dit so bly!

Nog nooit het ons soveel Camelia Japonicas in blom gesien nie – sommige hoog soos bome! En die Camelfoot bome stoot hul blomme in helder kleure uit vir ieder en elk om te sien! Saam daarmee voёltjies wat enigeen se hart verbly!

So met die stap “koop” ons vir ons ‘n huisie. En droom tog te lekker! Tot ons by die volgende watergat kom en heerlike koffie geniet! Gemaklik op die Post House se stoep om die hele bedrywigheid om ons gade te slaan! 

Golwende geilte

Dit moes sekerlik hierdie tyd van die jaar gewees het. Ons het deur die Overberg gery. Ek was hewig ontsteld oor die geelgeit. Gewoond aan die groen koringlande waaroor ons so lekker gesing het, was die nuwe kleur vir my eens te veel. Dit het vir my te neon en te onnatuurlik gelyk!  Skielik was dit ‘n “indringer” wat die koring en hawer en gars se plek kom steel. Wat ek voorheen so hier en daar gesien het as mosterd, was heel waarskynlik so met die tyd kanola wat aangeplant is.

Dit laat my dink aan ons Karoo-vriende en hul kinders wat by ons see-huis kom kuier het. Die wuiwende groen koring het heuphoogte gestaan en mens sou sweer ek en manlief het iets daarmee te doen gehad, so trots was ons op die landerye oraloor. Vir die Karoo-kinders was dit net te veel! Soveel groen was net nie waaraan hulle gewoond was nie!

Ons ry anderdag deur die Overberg. In sommige landerye staan die kanola gelyk met die grensdrade. In die laatwinter sonnetjie golf die landerye oor die bulte en laagtes. En raai, dis vir my mooi! Pragtig! Manlief moet selfs stop vir ‘n fotosessie. En ek kry so lus om dit te skilder!

So raak ons ongesiens aan nuwighede gewoond… 

Die Here is my herder
Niks sal my ontbreek nie
Hy laat my neerlê in groen weivelde
Na waters waar rus is, lei Hy my heen
Hy verkwik my siel …

Psalm 23 Ou vertaling

Dit lewe en bewe hier om my!

Vandag is dit ‘n bedrywigheid soos min hier om my in “New York” (soos my op-en-wakker jong vriendin onse kasteelblyplek noem! Voorwaar ‘n ge-buzzzzzz soos seker in enige groot stad.

Maar vandag is hier baie meer as net die gewone geroesemoes van stadslewe.

Hoog teen die Cape Sun se bekende glashysbakke, hang vier werkers aan toue – as ek moet skat, so teen die tiende verdieping (gister het hulle min of meer aan die twintigste verdieping gewerk!) om glaspanele te vervang. Elke paneel is seker maklik 3 meter hoog; op sigself ‘n kaskenade om die paneel tot daar bo te kry. Om glaspanele te vervang, is ‘n uitdaging. Om dit te doen sonder vastrapplek onder jou, moet ‘n fiasko wees. Genadiglik is dit ‘n windstil dag. Moet seker maar warm wees om so in die son teen daai glaspanele te hang en te werk om klaar te kry! Ek vermoed die versekering van die hele spulletjie is ‘n aardige bedraggie.

Net oorkant die straat is Woolworths. Die afgelope tyd is daar soggens ‘n groep mense wat soggens oefeninge bo-op die gebou se dak doen. Ek vermoed dit is van die werkers wat ‘n gesonder leefstyl wil volg (sal gaan uitvind as ek weer daar instap, want dis vir my verblydend om te sien wat ek sien!). Vanoggend was die instrukteur so luid met sy aanmoediging, dat ek op ‘n stadium gaan kyk het of daar ‘n optog onder in die straat verbygaan! Maar nee, toe is dit net die man wat daai spul inspireer om meer as een kilojoule vir die oggend te verbrand! En aan die ander kant van die gebou is werkers besig om groot nuwe masjinerie bo-op Woolworths se dak te vervang.

Dan is daar natuurlik Poi (aan wie ek julle voorheen voorgestel het) wat nie ‘n asemteug laat verbygaan sonder om klante nader te roep om in die taxi in te spring nie!

Dis ‘n lieflike sonskyndag in die stad. Ek is seker almal werk fluks om seker te maak die naweek begin al vroegmiddag. Daar is al so ‘n sweempie van lente in die lug…. Mmm, maak mens lus vir gaan kyk wat die omgewing alles aan te bied het op ‘n Vrydag!  

Lewensessens

So met die intrapslag by die nuwe aangetroude gesin van destyds, het ek interessante kennis opgedoen. In die hoekkassie in die kombuis, hoog - sodat mens nie eens daarvoor hoef te buk nie - was die doepa vir overdaad: Lewensessens, Jamaika  Gemmer, Wonderkroonessens… Klein botteltjies met hopelik groot skop om die oormatige eet, en wat mettertyd daarmee gepaard gaan, teen te werk. Vrek sleg vir my gewees! Net om daaraan te ruik was gagga!  Dit was altyd vir my vreemd dat die skoonfamilie se tantes bietjie te veel ingeskep het en dan agterna die slegte goed gedrink het! So verkeerdom geklink vir my.

Later jare, toe my spysverteringstelsel ook nou nie meer so lekker wil saamspeel nie, het ek agtergekom dat druppeltjies wat uit botteltjies kom nogal wonderlik help! Nou ja, dis altyd beter om voorkomend te lewe en minder in te skep, maar soms raak mens weggevoer deur disse en dinge… En die gevolge word gedra: hoe later, hoe kwater!

Maar ware Lewensessens beteken eintlik: die sin van die lewe. Heel filosofies. En diep en lank kan mens hieroor gesels.

Dalk moet ons wees soos Vanielje Essens. As daai botteltjie oopstaan, omwalm dit oral die heerlikheid! ‘n Lieflike geur – dis wat ons moet versprei!

Koek en kekkel en kuier

Vandag was een van daai spesiale dae wat mens diep bêre om anderdag weer oor te droom.

Vanoggend verras ‘n oulike dogter haar ma met ‘n verrassingstee vir haar verjaardag. Ek is bevoorreg om genooi te wees en geniet die groot bederf. Heerlik om “ou” bekendes weer te sien en in te haal met die nuus. Heerlik om vars nuwes te ontmoet.

Maar nog is het einde niet! Ek besluit dis my dag van kuier saam met vriendinne. Dis ‘n dag vir koek en kuier en kekkel.

Kosbaar om verder saam te kuier met ‘n vorige buurvrou en nog vriendinne – sommige van naby, een van baie ver wat spesiaal kom kuier om net weer te kom uitvind hoe lief ons haar het!

Vanaand klim ek in die bed met ‘n warmte om my hart. Hoe bevoorreg is ek om soveel spesiale mense te kan ken en soveel liefde te ervaar. Opnuut bewus van die dapperheid en terselfdertyd broosheid van ons spesie.

My keel is droog van al die gesels! Mmmmmm, ook dié dat dit tyd is vir instap by die kasteel met ‘n man wat my met ope arms (en ‘n glasie rooiwyn) inwag! Wat ‘n feestelike dag! Tyd dat ek by die kombuis uitkom om ‘n feesmaal te gaan berei!