Nie daai een gekry

My ma kon getalle onthou. Sommer lang rye syfers. Sekere tye van die jaar het sy by my pa-hulle se kantore gehelp met waardasie van eiendom. Ek onthou hoe gefassineer ek was met die rubber vingerhoedjie wat sy om haar vinger gedra het om die papierwerk mee vas te vat! Glad nie agtergekom oor die syfers wat sy onthou nie! Dit het sommer net so vanself gekom – ek dink nie sy het dit eens probeer memoriseer nie.

So het sy ook ieder en elk in die dorp en distrik se registrasienommers van hul voertuie geken. Dus het sy natuurlik ook altyd geweet wie ry wanneer waar rond … En wie stop wanneer waar. Mmmm, dit kan nogal interessante inligting wees! Maar sy het dit nooit met ons gedeel nie!

Maar dit was darem in daai dae toe die registrasienommers uit een of twee syfers bestaan het! Ons motor was CS 21. So het almal geweet in watter dorp ons bly. En as ons die langpad gevat het (weliswaar dalk net tot in Kaapstad) was dit lekker om die boekie in die cubbyhole te raadpleeg om te sien watter registrasienommer pas by watter dorp. Dis nou nogal vir my ‘n gemis! Die nommerplate wat deesdae enigiets kan vertel – en tog niks verklap van waarvandaan of waarheen nie!

Wat my wel laat wonder, is hoekom mense deesdae daai woorde op nommerplate aanbring. Glad nie in geheimeskrif nie…. Sommige (dalk) onskuldig. Vandag ry ons verby ‘n Turtle 2. Sou daar ‘n eerste skilpad voor die tweede een wees? Dan is daar ook die “Skattie” en “Liefie” wat my ook laat wonder of dit Nommer ! of Nommer 2 is…

My eie motor het ‘n maklike nommer gehad, maar manlief s’n kan ek net nie onthou nie! Sien, ek het dit nie van my liewe moeder ge-erf nie!

Kies jy boosheid of broosheid?

Vroeёr die jaar is een van die opskrifte in Die Burger “Boosheid kan verslaan word deur broosheid.” Maar is ”verslaan” die regte woord? Boos is hard en kragtig en sleg en wreed. Maar tog kan broosheid (wat ek met liefde assosieer) boosheid oorwin deur liefde. Nie verslaan nie. Dalk oorwin?

Die afgelope Olimpiese Spele was sekerlik vir ons almal ekstra spesiaal. Na al die negatiewe dinge in die nuus, was dit heerlik om te hoor, te sien, te beleef hoe ons atlete en hul afrigters opstaan en hard werk om nuwe hoogtes te bereik. Dikwels sekerlik ‘n eensame pad wat baie opofferings verg. En die hartseer stories van die wat nie daai kwalifiserende mikpunte haal nie, weet ons nie eens van nie! Maar ons weet vir seker die medaljes gaan die jong atlete aanmoedig om aan te hou om daai drome te jaag – letterlik en figuurlik!

Oor die radio hoor ons van ‘n Griekse prokureur, Kalomiris, wat so nou en dan ‘n marathon in sy land hardloop. Drie maande voor die Olimpiese Spele kyk hy op sy rekenaar na die land se lys van atlete wat na die Spele gaan – en met verbasing sien hy sy naam op die lys! Hy het deelgeneem met ‘n tyd van 2:37.

Caster Semenya bly maar gedurig in die nuus. Marzanne Kok, nuusskrywer, het ‘n hele paar wyshede kwytgeraak na aanleiding van die aanvalle op Caster. Sal Michael Phelps gediskwalifiseer word omdat hy ekstra lang arms het? Sal Usain Bolt se fenomenale atletiekloopbaan bevraagteken word omdat hy ekstra lang bene het? Die manier hoe Caster die verpligte nuuskonferensie na haar welverdiende goue medalje beheer het, wys sy hardloop nie net vinnig nie, maar werk met ‘n plan. Haar broosheid het haar nie gedwing tot boosheid teenoor die pers nie. Wel gedaan!

Sing, sing, sing!

Hoe heerlik om te luister na die lieflike universiteitskore wat op tv uitgesaai word! En onlangs die skoolkore wat op RSG gehoor kon word. Dit bring sommer baie, baie lieflike herinneringe terug! Ja, en dan is daar nog die Ser-kompetisies!

Op skool het ons nie ‘n koor gehad nie. Op ‘n stadium is daar toe oudisies vir koor en ek staan letterlik en figuurlik “voor in die koor”. Dit was met die oefeninge. Toe, op ‘n dag, is daar skielik net aangekondig dat die koor nie gaan optree nie. Later jare het ek twee en twee bymekaar gesit en agtergekom die probleem was nie by die koorlede nie …

So gaan ek toe universiteit toe en het die voorreg om in die koshuiskoor te sing. Nee, ek het nie eens geweet hoe werk daai besigheid van universiteitskoor nie – net geweet hulle het voorregte van elke aand uitgaan en laat inkom en ek het net geweet hulle is op ‘n taamlike trappie bokant my! Ek sou nie nog tyd gehad het om dit ook in te pas nie (nie dat ek daarvoor gekeur sou word nie!), want ek het lang ure ingesit vir daai studies – en tussendeur moes ek tyd inruim vir bietjie studentepret!

En toe is onse dogtertjie in die skoolkoor. Eers in die Voorbereidingskool se koor by die geliefde “Juffie”. Toe later in die Laerskool se koor met netjies gevlegde hare het hulle baie kompetisies gewen en geleer van dissipline en harde werk wat goeie resultate lewer. Daai soet stemmetjies sal ek nooit vergeet nie. Dit was al die opoffering werd! As daar iets is wat my aan die hemel laat dink, is dit kinderstemmetjies wat sing! Hemels! 

Om ver te kan sien

‘n Stap langs Seepunt se lieflike promenade, bring mens by Nelson Mandela se reuse-bril. Dis ‘n baie omstrede kunswerk deur Michael Elion wat deur sommige afgekraak word, deur vandale beskadig is en kommentaar uitlok. Maar tog is dit steeds daar vandat dit in 2014 opgerig is. 

Die stuk word Perceiving Freedom genoem. Wanneer mens agter die bril staan, is die uitsig op Robbeneiland.

Sommige kritici vind die stuk vervelig, een noem dit banaal, die groenes meen dit bederf die omgewing…. Soveel hoofde, soveel sinne!

Hoe dit ookal sy, die bril laat mense wonder – of dit dan nou negatief oor die kunswerk is of weer dink aan die man wat ‘n bril gedra het wat die kunstenaar inspireer het. Of ‘n man wat ‘n bril gedra het om verder te kan kyk as wat ons soms net voor ons sien.

Soms kyk ons. Soms sien ons. Soms is ons so kortsigtig. Maar soms sien ons tog bietjie verder. Maar nooit kan ons sien wat die toekoms vir ons inhou nie…. Dalk ‘n goeie ding?!

Goue inspirasie

Ek wonder of daar ‘n Suid-Afrikaner is wat nie absoluut in die wolke is oor Wayde van Niekerk se prestasie nie! Wat ‘n heerlike storie – en dis die waarheid, nie eens ‘n storie nie! – van ‘n droom wat tot sukses gelei het! Mag hy nog baie en gelukkige kilometers hardloop!

Dis soos grondboontjies eet dié Olimpiese Spele kyk op die televisie. Mens meen om net gou te kyk wat aan die gang is en siedaar ‘n uur later kyk ek nog en glip moeiteloos van een kanaal na die ander op soek na nog ‘n goue vir Suid-Afrika!

As ek terugdink aan ons atletiekdae, dan besef ek net weer hoe eenvoudig ons grootgeword het. En ek bedoel dit op ‘n baie positiewe manier! Kaalvoet gehardloop met rosette van rooi of blou kreukelpapier wat trots in die wind gewapper het! In ons dae was die Fosberry Flop net-net so aan die inkom. Ons het nog met ‘n skersprong oor die dwarslat probeer kom. Toe kom ons by die interskole atletiekbyeenkoms en die meisie met die lang bene begin deelneem nadat ons ander almal uitgeval het. En natuurlik het sy van iets geweet waarvan ons nog nie eens kon droom nie: die Fosberry Flop!!!

Wayde lyk vir my na die man wat die titel kan dra met sy voete op die aarde. Die man het ‘n reuse verantwoordelikheid op daai jong skouers! Maar met sy ma en Ans Botha in sy kamp sal dit sekerlik goed gaan. Miskien moet hulle hom sommer self as akteur gebruik in daai fliek wat almal nou oor sy lewe wil maak!

Oral kan mens maar net die man se naam noem, dan is daar ‘n glimlag of ‘n positiewe opmerking! Dis amper vir my of hy die hoop van Nelson Mandela aan ‘n nuwe geslag moet en kan oordra: daar is hoop!

Dis nou soos dit gaan

So met die intrek in ons kasteel, kry ons ‘n heerlike verrassing van ‘n stoorkamer waarvan ons nie geweet het nie! Dit dien sommer ook as ‘n heerlike halfwegstasie tussen die parkeerplek en die woonstel. As die bagasie of inkopies te veel is vir een keer se dra, pak ons dit solank in die stoorkamer vir ‘n volgende trippie.

Maar so lewer dit ook maar die eiesoortige probleempies en frustrasietjies op. Soms soek ek na iets en wonder of dit in die stoorkamer is. Dan pla ek vir manlief om dit saam te bring die volgende keer met sy verbystap.

Jeremy se strokiesprent het egter die spyker op die kop geslaan, want kommunikasie het sy eie uitdagings!

Skokkende realiteite

Vanoggend se slotgebed aan die einde van die erediens by St Andrew’s Presbyteriaanse Kerk, Groenpunt:

“Mag God jou seёn met ongemak oor maklike antwoorde, halwe waarhede en kunsmatige verhoudings sodat jy diep in jou hart meer eerlik en vry sal leef.

Mag God jou seёn met kwaadheid oor onreg, onderdrukking en die uitbuiting van mense sodat jy sal begin werk vir geregtigheid, vryheid en vrede.

Mag God jou seёn met trane vir hulle wat ly as gevolg van pyn, verwerping, hongersnood en oorlog sodat jy jou hand sal uitsteek om hulle te troos en hulle pyn om te sit in vreugde.

Mag God jou seёn met genoeg dwaasheid om te glo dat jy 'n verskil aan die wêreld te kan maak, sodat jy kan doen wat ander dink totaal onmoontlik is.”