Genade-druppels!

Dis ‘n kwessie van kultuur

Die Chinese meisies wat van kleindag af met opgebinde (of is dit afgebinde?) voetjies moes loop, het my nog altyd gefassineer. Dit moet darem bitterlik seer en ongemaklik wees. Tot die seer en ongemak verby is. Daarna is dit “bewonderenswaardig”.

Of is dit?

Foot binding was the custom of applying tight binding to the feet of young girls to modify the shape of their feet. Foot binding became popular as a means of displaying status (women from wealthy families, who did not need their feet to work, could afford to have them bound) and was correspondingly adopted as a symbol of beauty in Chinese culture. Foot binding limited the mobility of women, resulting in them walking in a swaying unsteady gait, although some women with bound feet working outdoors have also been reported. Feet altered by binding were called lotus feet.

Genadiglik is dit ‘n praktyk wat na ‘n eeu uitgesterf het. Erg genoeg om skoene te moet dra wat druk – en te weet mens kan dit uittrek as die pyn te ondraaglik is!

So beskou ek onlangs die “Kokedama String Garden” by ‘n kwekery. Dit laat my toe dink aan daai opgebinde voetjies in die Ooste.

Kokedama is a Japanese gardening method where a plant’s roots are wrapped in moss, bound by string and suspended. The name comes from the Japanese koke, meaning “moss” and dama meaning “ball.” Although this art form is centuries old, it now takes on a more modern and minimalist form.

Ek wonder of die plantjies hou van so toegebind wees? Maar dis ‘n mooi effek wat verkry word. En dit “bring die buite na binne” en is ‘n maklike manier om ‘n klein vertrek bietjie “groen” te maak, want die besigheidjie hang mos uit die dak uit en neem dus nie kosbare spasie op nie. En dis ‘n heerlike selfdoen-projek vir dié wat alles kan.

Ook maar dankbaar die Kokedama kultuur het Weste se kant toe gekom en nie die Lotus Feet nie!

Onthou se dinge

Daai bokse wil nie leeg raak nie! Dit is aansienlik minder, maar daar is nog ‘n hele paar uitdaginkies wat my in die gesig staar voordat ek heeldag agteroor op die stoep kan sit.

Probleem is dat die stapel wat in die motorhuis staan, in manlief se pad staan. Hy kan nie by sy masjiene uitkom om kassies te bou nie. En aan die ander kant kan ek nie die bokse uitpak nie, want waarin moet ek dit pak? Die kassies is nog nie gemaak nie!

Maar ons maak planne en help mekaar en drink koffie en maak heerlik laatoggend ontbyt op die nuwe stoof as die lus laag lê. En dan, met hernieude ywer en ‘n kafeїen skop, spring ons weer naarstigtelik aan die werk en vorder darem so da tons dit self kan sien!

Met die uitpakkery, kom ek weer af op goeters waarvan ek so effe vergeet het. En ai, die nostalgie! Te lekker om die lank verby se dae te onthou! En van sommige sal ons kinders glad nie weet nie! 

Onthou jy hoe ons saans die melkbottels buite uitgesit het sodat die melkman die koepons daarin kan uithaal en sien wat hy vir ons moet neersit: afgeroomde melk of volroommelk? Sowaar – kan jy glo – glasbottels wat buite staan. Heelnag. En niemand gooi dit stukkend of vat dit nie! En niemand haal daai koepons uit nie! En môreoggend glip ons gou uit by die deur om die heerlike vars bottel melk in te bring vir ontbyt. Dit klink selfs vir my nou effens of dit in ‘n droomwêreld was!

Was dit regtig soos ons geleef het?

Goeie nuus!

Gister se koerantberig lui: Eskom gaan dit net-net maak.

Dit klink nou vir my na uitstekende nuus!!!

Laat my dink aan toe ons kinders was. Een van die slimmighede waarmee ons mekaar vermaak het om te kies, was: “Amper mis of amper raak?”

Wel, Eskom, julle is amper mis. Maar julle gaan blykbaar raak wees! Net-net maak!

Die een groot voordeel wat Eskom en die Kaapse waterkrisis in gemeen het, is dat alle inwoners van die streek dieselfde probleme in die oë moet kyk. Of jy nou met stiletto’s rondtrippel en of jy twee ompaar skoene aanhet – as Eskom die krag afskakel, het niemand lig nie. En as die kraan leeg is, is dit vir almal leeg.

Dis nogal interessant om te sien hoe ontsteld mense raak oor iets wat moontlik kan gebeur. Of nie.

Dink weer ‘n keer

Annelie Botes sorg gewoonlik vir ‘n laggie aan my kant. Sy kan ‘n ding so raak sê. Vandag sluit sy (in Die Burger) haar rubriek af met die volgende: “If you think sunshine brings you happiness, then you haven’t danced in the rain.”

Ja, is dit nie waar nie! Skielik is ons nie lus om te dans asof niemand vir ons kyk nie! Ons wil nie dans in die droogte nie. Dit sal soos ‘n rieldans in die stof voel. En dis nie eie aan ons Kapenaars nie.

Met die huisverbeterings hier op eie werf, is stof ‘n nog groter realiteit in my lewe. Dit laat my ook sommer weer dink aan “stof is jy en tot stof sal jy terugkeer”. Onlangs sit ons so en noem iets oor daai oomblik wat vir elkeen van ons aanbreek. Iemand in die geselskap stel voor dat ons tog nie so swaarmoedig moet wees nie en die onderwerp asseblief moet verander. Is dit regtig wat ons moet doen? Moet ons nie soms juis oor daai onderwerp gesels nie? Vir die geestelike rede. Maar ook vir dié wat agterbly - en besluite in ‘n baie emosionele tyd moet neem - se onthalwe.

Intussen hou ons daai dansskoentjies reg om in die reën te dans! Of nee wag, ons gaan kaalvoet dans!

Dis soos ek wil

“Afhanklik en propvol verwondering”.

Dis wat Stephan Joubert voorstel hoe ons moet leef. En ja, dit is wat ek ook kies.

Vergeet van vashou aan die wêreldse goedjies wat vandag hier is en môre in ‘n stoffie verander.

Kyk weer met nuwe oё en met ‘n nuwe ingesteldheid na alles hier om jou. Raak “verwonderd” oor die skynbaar alledaagse. Sien weer die maan en die sterretjies raak. Beskou weer ‘n blomblaartjie. Raak in verwondering oor die omgee van mense.

Raak verwonderd oor dié Een van wie jy só afhanklik is.

'n Daaglikse oefening.

Ek wonder…

Ons voertuig is asvaal. Vuil. Stowwerig. En die man wat die diesel ingetap het, het ‘n blerts teen die kant af gemors en dit nie dadelik afgevee nie. Smerig.

Ek kyk om my rond in die dorp.

Hmmmm, hier is menige sulkes. En dis nie omdat ons plaaspad ry of op ‘n 4x4 vakansie was nie! Dis droogte se dinge.

En ek wonder hoekom daar so ‘n paar blinkskoon motors ook in die rondte is. Was hulle dalk hul voertuie? Met ‘n tuinslang wat heerlik helderskoon water uitspuit? Of het hulle maar net elkeen ‘n motorhuis waarin voertuig netjies gebêre word?

Die bou- en brekery hier op ons werf help ook nie eintlik om dit stofvry en skoon te hou nie. En die gedienstige voertuig het die afgelope weke hard gewerk om alles en nog wat op te laai en aan te ry.

Ai, my ou getroue donkietjie, as ek darem vir jou kan skoon was met ‘n lekker straal water. (Wonder wie sal dit die meeste geniet?!)