Wrede werklikheid

Sondagoggend drink ons koffie op die balkon. My oog vang die aktiwiteite oorkant die straat. Polisie. Probleme. Moeilikheid.

Sover ons kan sien, was daar ‘n ongeluk. Of dalk nie? Het iemand self gespring? Of is die persoon by die venster op die hoeveelste verdieping “gehelp” om te spring?

Wat ookal gebeur het, bly ‘n hartseer storie. En vanoggend se koerant is tjoepstil.

Later vang ons die bus Kampsbaai toe en stap verder kuslangs. Verstommende groot branders op die kuslyn. Die see lyk misleidend stil en rustig, maar elke nou en dan kom daar reusebranders – besonder lang branders wat op die sand breek en teen die rotse uitbars in spierwit bondels. En ons verstaan hoekom ‘n tienermeisie en twee vriende van die rotse afgeslaan is. Sy het nie oorleef nie.

Ons ontdek ‘n juweel! Bakoven. Altyd die naam gelees in die verbyry, maar nog nooit ingestap tussen die pragtige huisies nie. Huisies mag ek hulle wel noem, maar meer as ‘n plaas se prys nodig om een te koop!!!

Wat ‘n lieflike lentedag! Wat ‘n lieflike, mooie land! Maar ai, hoe hartverskeurend is die wrede werklikheid dikwels.

Lieflike Lente!

Of dit nou droogte is en ons nog baie reёn begeer en of dit nog koud om die boud is hier in die Kaap – dis Lente!

Lente het darem net sy eie bekoring. Die sagtheid van nuwe blaartjies en blomknoppies wat uitgestoot word. Groenigheid en blommetjies wat oraloor kop uitsteek. Dit bly so mooi en spesiaal.

Nuwe lewe wat deur Lente versinnebeeld word. Hoop. Opgewondenheid in die lug. Die eekhorings is sommer ekstra vol lawwigheid met hul bollemakiesies!

En natuurlik al die nuwe uitrustings wat die jongmeisies nie meer kan wag om te vertoon nie! Gladde beentjies, lyfies wat draai en swaai.

Om nie van die liefde te vergeet nie! Dis mos wetenskaplik bewys dat die liefde werklik in die Lente blom! 

Ongekompliseerd

Oor ‘n heerlike koppie koffie gesels ons oor vriendskappe.

Vriendskap is so kosbaar. Dikwels word dit onderskat. En dikwels word dit misbruik. Of is dit dan vriendskap?

By my vriende wil ek sommer net kan ontspan. En raai, hoe ouer ek raak, hoe lekkerder kry ons vriende dit onder mekaar reg! Om sommer net langbeen te kan saamkuier.

Vir ‘n vriend kan jy maar sê jy het ‘n foutjie begaan. Of jy voel nie op jou beste nie. Jy kan jou bekommernis deel sonder dat dit opgelos hoef te word! Net die vertel van jou frustrasie, is reeds genoeg om die las te verlig.

Met sommige van my vriende kommunikeer ek miskien net een of twee keer per jaar. Ja, sowaar! Maar as ons met mekaar kontak maak, gaan ons aan met gesels waar ons laasjaar opgehou het!

Hoezit het sowaar ‘n webtuiste “Word ‘n beter vriend”. Uit nuuskierigheid gaan loer ek. Dis nogal ‘n oulike een vir tieners. Of vir diegene wat minder volwasse optree.

Was altyd vir my interessant dat seuntjies minder dramas het oor vriendskappe. En mans kan mos by mekaar aankom met ‘n klop op die maag en ‘n aanmerking soos: Sjoe, maar jy het darem dik geword! Sê een vrou nou dit vir ‘n ander, dan kan jy maar koes vir daai hou met die handsak! Dogtertjies kondig soms aan: “Ek wil nie meeer jou maatjie wees nie”. En dan klim die mammas heerlik onder mekaar in! (Dankie tog dat ons daai stadium gemis het!)

Een woord wat dit vir my opsom: ongekompliseerd. Dis hoe vriendskap vir my moet wees!

Dankie, liewe vriende, vir vriendskap! Na aan my hart!

Wat is vir jou belangrik?

Vanoggend lees ek met hartseer – en groot begrip – Annelie Botes se skryfstuk in Van Alle Kante.

Wat is vir jou belangrik? Met wie assosieer jy? Oor wie of wat maak jy ‘n bohaai? Hoe beoordeel jy jou medemens?

Stephan Joubert noem dit: Waar jy bly, hoe jy ry, wat jy kry. Of so iets. Ons onthou dikwels mense – of onthou hulle nie – afhangende van hoe belangrik hulle in die samelewing se oё is. En die sogenaamde “onbelangrikes” word soms om verkeerde redes onthou – die skandes en die verleenthede wat deurgeworstel moes word. In teenstelling met die “belangrikes” wat die who’s who lys gehaal het.

Maar ek wil daai stil, sagte een onthou wat met min die maand op ‘n eerlike manier kan deurkom. Wat met ‘n glimlag hulp aanbied sonder om vergoeding te eis. Wat die deur oopmaak sodat ‘n ouer persoon eerste kan stap. Wat lag ten spyte van seer en swaarkry.

Lank, lank gelede het ek by argiteksfirma gewerk. Die jong assistent kon my nie help om die swaar houer boeke uit my motor tot in die kantoor te dra nie omdat dit nie “by sy posisie” gepas het nie. Ek kan net dink hoe ‘n pyn in die dinges hy is vandat hy argitek is! Of miskien het hy “mens” geword en besef dis nie die status van hier en nou wat hoegenaamd saak maak nie.

Die vrou wat die gebou se vloere vee en was, se vriendelike groet maak my hart warm. Die man met sy hoogmode pak klere wat sy rug draai en medereisigers in die hysbak so ver moontlik vermy, laat my koud. Yskoud.

Vir wie gaan jy onthou? Mag dit die vloerwasser wees wat my onthou. 

Maandag moontlikhede

 ‘n Goeie vriend van weleer het Maandagaande sy inname beperk. ‘n Gekookte eier is wat hy vir aandete geniet het. Hy het geglo dis reg vir na die naweek se overdaad.

Hier in die stad adverteer ‘n paar dapper eetplekke spesiale aanbiedinge met gesonde opsies vir Maandagaande. Sommige plekke maak sommer summier hul deure toe op ‘n Maandagaand. Na die naweek se spandabelrige uiteet word die beursies styf toegeknyp aan die begin van die nuwe week. En die personeel moet seker een of ander tyd ruskans kry.

Dan is daar ook die Meatless Monday beweging.

Meatless Monday is global movement with a simple message: once a week, cut the meat. Launched in 2003, Meatless Monday is a non-profit initiative. Our goal is to reduce meat consumption by 15% for our personal health and the health of the planet. We provide information to help individuals and entire communities to start each week with a commitment to eating healthy, environmentally-friendly, meat-free meals. Now entering its second decade, Meatless Monday is embraced in 36 countries.

Alles goed en wel. Om verskeie redes klink dit vir my soms na ‘n gawe opsie. Na te veel ryk kos en ‘n kuier om die braaivleisvuur oor ‘n naweek, klink dit so edel. Om net die spysverteringskanaal bietjie rus te gee. Aan te help met meer groenvoer en minder kitskos. En dan is dit goed vir die omgewing ook - so meen die wat weet.

Tot ek die yskasdeur oopmaak en gister se bakkie kos sien wat oorgebly het. So maklik om dit net in die oond te sit vir vanaand. En selfs ‘n bakkie oorskietslaai ook wat reg staan.

Miskien kan ons volgende Maandag dink aan Meatless…. Daai koue tjoppie lyk darem so aanloklik vir vanaand!

Speeltyd

Daar is nogal baie terapie daarin om fisies potlood of pen (of bordkryt!) in die hand te neem en te skryf. Of te teken. Op papier, op karton, op die koerant se kantlyne…. Ja, om nie net altyd met die rekenaar te “skryf” nie, maar om weer terug te gaan na die begin.

Die eerste prente wat kinders teken as hulle skoene met veters “ontdek”, is so kosbaar! Sulke lang stokkiesbeentjies met groot skoene en nog groter veters! Hoe trots om te leer om ‘n veter te knoop en te strik!

Vanoggend het ek weer ‘n slag lekker gespeel met kwas en kleur. Maar ai, is ons tog nie krities op onsself nie!!! Hoe ouer, hoe erger.

Nou eers weer al die kwassies gewas (nie goed daarmee nie en manlief altyd ywerig om dit vir my te doen) en alles weggepak. Die naweek stel ander eise aan die kasteel as ‘n vertrek vol spatsels.

Dis nou eers tyd vir ‘n paar resepte nadertrek. Die seuns en hul mooie meisies kom vir Sondagete. Altyd lekker om iets nuuts op die tafel voor te sit vir die spul. Hulle is almal kranige kokke en smulpape. Goed om my grense bietjie te verbreed. Maar eintlik doen die kleine stofie en minimale kookapparaat genoeg vir my wat uitdagings betref! En die meisies het nog nie al my ou staatmakers geproe nie. Hier sak ek alweer terug in my heel gerieflike gemaksone…..

Lekker naweek! Lekker speeltyd!! 

Winterslaap

Ek is lui en kan nie aan die gang kom nie. Dalk is dit hoe die diertjies voel as hulle besig is met hul winterslaap!

Dis snerpend koud buite. Winter. Ek trek warm aan en trotseer die bibberweer om te gaan proviand aanvul. Die kombuiskaste is dolleeg. Die yskas kyk my haasbek aan as ek die deur oopmaak…

Dis vandag weer markdag op in die steeg. Altyd lekker om die positiewe vibe te voel. Almal vriendelik. Die verkopers kry koud en die reёntjie het net betyds opgeklaar dat hul hul ware kan uitstal en begin verkoop. Maar niks kan hul onderkry nie. Lyk of die reёn vir eers aangeskuif het.

Maar, soos dikwels, raak ek “wakker” met die gedagte aan lekker kos. Sodra ek die kapplank naderskuif en die groot mes uithaal, is die energie terug! Vanaand net die regte weer om ‘n lekker hoenderdis aan ‘n vriendin voor te sit. Dis kuierweer.

En skielik raak ek so aan die kook dat ek heeltemal vergeet van die takies wat ek eintlik vandag wou doen.

Gelukkig het ek darem onthou om 'n sakkie biltong by die mark te koop. Net so vir in die kies tot die kos gaar is. (Tog so bly 'n goeie kok moet altyd proe aan die kos!)