Wense wat warmte bring

Dis koud en nat en grys in die Kaapse moederstad. Lieflik. Maar saam met die klammigheid kom die hunkering na bietjie warmte.

‘n Potjie rooi blomme is net wat nodig is om die dag op te vrolik. Om saam met die rooi kussing op die bank bietjie kleurvolle inspirasie te gee. Om die gemoed mee op te helder.

Die lenteblomme wat begin kop uitsteek herinner aan die lente wat naderkom. Freesias se eiesoortige reuk doen dit vir my!
  

Rooi is nie verniet die simbool van passie nie! Dit gee sommer nuwe woema. Rooi – die simbool van liefde en romanse, sekerlik omdat rooi met die hart geassosieer word. Natuurlik is rooi ook die kleur van ons wange … moontlik oorspronklik agv bloos. Mmmm, soos die jare mens slaan, beslis ook agv die own personal summers wat ons vrouens moet deurswoeg! Maar rooi is ook die kleur wat sterkte en dapperheid versinnebeeld. En dit het ons Eva’tjies mos! Soos puisies die teken is van puberteit, is gloede seker die teken van menopause. Heeltemal natuurlik. Of hoe? 

Hou die posbus dop!

Wanneer my pa middae van die kantoor af huis toe gekom het vir middagete, het hy die pos op die kombuiskas neergesit. Altyd groot opgewondenheid om te sien of daai kêrel wat jy die vakansie by die see ontmoet het, toe die langverwagte brief geskryf het! Toe is skoolrapporte nog gepos en menige bekommerde kind het die posman ingewag om daai posstuk te onderskep! En dan was daar later die brief van die universiteit om die wonderlike nuus te bring dat jy ouderwets genoeg is om uit die nes geskop te word!

Later jare, toe ons as pasgetroudes ons eie kaia’tjie gekry het, het ons ‘n PVC pyp in die heining gehad wat as posbus gedien het. Van ons fênsie vrinne het nogal ‘n probleem daarmee gehad en wou dikwels weet:  “Hoekom kry julle nie vir julle ‘n ordentlike posbus nie?” Maar vir manlief was dit goed genoeg en daai pyp het vir 41 jaar heel goeie diens gelewer. Ek was altyd so bang dat iemand met ‘n gholfbal-posbus of ‘n dobbelsteen-posbus daar aankom. Dis mos nou nie of een van ons gholf speel of dobbel nie….

Die afgelope twee jaar het ons ‘n posbus by die poskantoor. Mettertyd kon ons sake so reёl dat daar daar geen pos meer in is nie! Alles word nou elektronies afgehandel. Baie gerieflik! So pas ons aan by nuwe tendense. Watter nuwe ontdekking sal volgende wees om ons lewens te vergemaklik?

Die posman met sy bultende sak op sy fiets. Dit sal een van die “onthou-jy-nog” stories bly. En hoe nader Kerstyd geraak het, hoe swaarder was daai sak. In daai dae het mense nog vir mekaar Kerskaartjies gestuur!

En die mooie posseёls! Is daar nog mense wat deesdae posseёls versamel?

Ek het nog een briefskrywer wat so een maal per kwartaal vir my ‘n netjiese brief uit Engeland gestuur het. Na ‘n beroerte sal sy seker ook nie meer kan skryf nie. Maar ‘n handgeskrewe brief bly darem maar baie spesiaal. So met die uitpak en sorteer van al my aardse opgaarsels, kom ek op ‘n brief af wat my sus vir my geskryf het toe ek op universiteit en sy huisvrou in Transvaal was. Lank gelede. Ek bêre die brief en gee dit vir haar dogter. Ek kan net dink hoe lekker hulle sal lag oor die onskuld van daai brief! Kosbaar! 

Skop uit jou skoene!

Of jy nou die koue kaalvoet wil trotseer of heel naweek met pantoffels rondslof, maak nie saak nie! Skop uit jou skoene en geniet! Dis naweek!!!

As jou skoene papgetrap is van die week se geswoeg, verdien jy jou naweek. En as jy jou skoene vol stof gestap het om jou baas se wense te vervul, verdien jy dit ook. Ag wat, al het jy ook bietjie laat slaplê die week, is dit dalk net ‘n naweek se rus wat jou weer sal inspireer tot nuwe hoogtes in die komende week.

Wat jy ookal doen, maak tydjie iewers vir jouself. En geniet dit!

Wasdag

Vandag is ek ‘n wasvrou. ‘n Sakie wat bietjie beplanning benodig.

Na ‘n jaar se verblyf in onse kasteel, vind ek toe uit dat hier ‘n netjies laundry in die gebou is – kompleet met industriёle wasmasjiene en droeёrs. Maar teen hierdie tyd het ek al mooi geleer hoe om die sakie te bemeester. Die dag word mooi gekies dat hier nie gaste kom kuier nie - en siedaar! - skoon wasgoed teen slaaptyd!

Vandag is hier groot items in die was. Groot handdoeke, dubbelbedlakens, duvet oortreksel en wat nog meer. Maar ek pak die saak met moed aan. En ek is besig om te wen! En ja, ek kry dit reg sonder die wasgoedlyn waar die wasgoed in die sonnetjie en herfswindjie kan wapper!

Hoe kry die mense in die plakkerskampe dit reg om skoon en netjies by die werk te kom? In daai stof en sand sal ek niks skoon kry nie. Mens sien dikwels Sondae die groepe aanbidders wat met hul wit klere in groepe in die veld bymekaarkom. Dit laat my altyd wonder hoe hulle dit regkry. Ek kan nie eens ‘n wit handdoek wit hou nie.

Ek is maar taamlik onhandig as dit kom by wasgoed met die hand was. Gans en al te min murg in my pypies. In die dae van wasvrouens op die plase, is die wasgoed op die wasklippe skoongevryf. Deesdae se effentjiese materiale sou nie daai hardhandigheid kon teёstaan nie!

Maar die wassery by die rivier (en by die krane in die nedersettings) is ook die plek waar die gesels plaasvind. Dis waar die nuutste nuus uitgeruil word en na welstand verneem word. Onlangs gesels ons met mense in Mosambiek wat vertel van ‘n weldoener wat goed bedoel en vir die gemeenskap ‘n put naby hul huise wil laat sink sodat die vrouens nie so ver hoef te stap om te gaan water haal en wasgoed te was nie. Die vrouens is hewig ontsteld. Na gesprekvoering is die gevolgtrekking: die vrouens soek daai bietjie afstand van die huis af. Dis hul tyd en plek vir sosiaal met mekaar verkeer.

Dalk moet ek ons wasgoed in die laundry gaan doen sodat ek bietjie hier ons gebou se stories kan hoor…. Maar nou ja, deesdae doen die stadsmanne ook dikwels die wasgoed. Elkeen met oorfone. Nie tyd en plek vir sosiaal verkeer nie!

Tafels

Oor die radio hier in die agtergrond is Antoniem se voorlesing met die onderwerp: Tafels. Ek is vir seker nie die enigste persoon wat ‘n spesiale gevoel oor tafels het nie!

Maar tafels bring ook ‘n nare beeld van ‘n wrede standerd 2-juffrou met ‘n hekse-aanslag. Sjoe, Juffrou Van der Merwe, jy was darem sonder ‘n greintjie genade. Geen naasteliefde het ek by jou bespeur nie. Siestog, wat was fout in jou lewe? Wie was lelik met jou toe jy ‘n klein dogtertjie of ‘n ontluikende tienermeisie was?

   

Nee, sy was nie met my lelik nie. Maar ek kan nie vergeet hoe sy veral een dogter in ons klas behoorlik bygedam het met haar aanvalle nie! As dit tyd was vir “tafels opsê” was dit nie lank nie, of dit was sulke tyd. Dié maatjie was van die min kinders wat ‘n skoolbaadjie gedra het. Sy moes daai baadjie oplig en die juffrou het geslaan! En dan het sy ook met haar lang naels agter haar slagoffers se ore gekrap. Daar waar mamma of pappa dit dalk nie sal raaksien nie? Want vertel jy tuis dat jy bygekom is omdat jy nie jou tafels geken het nie, is dit neusie verby met balskop en fietsry en speel.

Op hoёrskool het die Wiskunde onderwyser sommer self besluit wie sy vak mag neem en wie nie. Hy het sonder skroom sommer vroeg in die nuwe jaar vir jou vertel hy soek jou nie in sy klas nie. En nee, daar was nie kans om die saak te bespreek nie. Vergeet maar of jy daaroor gedroom het om ‘n ingenieur of ‘n argitek te word! In sy klas sou jy nie sit as hy anders daaroor besluit het nie!

Maar dankie tog dat daar ook juffrouens is wat met die regte aanslag kinders van somme leer. Een nig skryf Wiskunde-boeke en het ‘n absolute passie vir haar vak. Sy maak deure oop vir vele en leer hulle hoe dit is dat a en b iets anders as die begin van die alfabet is. Mag daar nog baie van haar soort voor leerders staan om ons land se kindertjies te leer hoe opwindend syfers is!

Pure mathematics is, in its way, the poetry of logical ideas.
-Albert Einstein

Strome van seёn

Met ‘n vorige besoek aan die mooie Meiringspoort, stap ons met die trappies op na die waterval. Mooie koele poel. So vredig. Almal praat so effe sagter om die skoonheid te respekteer.

Die hele poort se watertoevoer is weggespoel na stormreёns en dus is die toilette by sommige van die ruskamers buite werking. Uitdaginkie! ‘n Jongman kom benoud aangehardloop na die skoonmakers om te soebat vir ‘n kleedkamer. Hy is duidelik in nood. ‘n Groterige bus met toeriste stop. Hulle word ingelig dat die kleedkamers nie gebruik kan word nie. Uitdaging raak groter!! 

Later die dag gesels ons met oorsese besoekers en ons waarsku hulle oor die waternood en lig hulle in oor watter ruskamers wel gebruik kan word. Hulle vra uit oor die pad en die besienswaardighede. Manlief vertel entoesiasties oor the beautiful big waterfall. Met die wegstap kan ek nie help om te giggel nie. Die mense kom uit Kanada. Die stroompie water wat daar afbiggel is vir ons, komende uit die droogtegeteisterde Kaapland, pragtig! Maar ek weet darem nie van daai big nie.

Vandag sien ek hier vanuit my kasteel drie watervalletjies teen Tafelberg afloop. En ek is seker daar is baie, baie meer waterstroompies wat teen die berg af bokspring. Lieflik na die heerlike reёn wat geval het! Een van die dae klap die blommetjies oraloor handjies!

“Hy … wat die waters van die see in ‘n bondel bymekaarmaak in wolke wat reёn uitgooi oor die aarde, sy Naam is ‘Die Here’.” Amos 5:8

Groot bederf

Ons stap teen die bult op, anderkant af. Op soek na ‘n baie spesiale plekkie om sommer net tyd saam te geniet. Ek onthou dat ‘n kelner my eendag met die verbystap ingenooi het met ‘n “we have a fireplace inside” en ons besluit om te gaan kyk hoe dit lyk.

Heerlik knus kuier ons toe die res van die oggend by The Charles Café voor die kaggel. Beste beskryf deur hul eie webtuiste: Headed up by Justine Burger, The Charles Cafe is fast becoming one of De Waterkant’s most loved institutions. This could be credited to the Waiter’s friendly welcomes, the Barista’s delicious coffees, or the chef’s culinary delights or a combination of the lot that make the whole experience just perfect.

Die dag met ons kuier daar, is toe ook die eerste dag dat hulle high tea daar bedien. Volgens die eienaar wou sit dit lankal doen. Ek en manlief was ingestel op ontbyt, maar toe ons die versoeking voor ons op papier sien – met ‘n baie bekostigbare prys – besluit ons summier ons is hul eerste kandidate vir die groot bederf.

En baie groot het hul oё gerek toe hulle sien hoe goed ons weggelê het aan daai drievlak versoekings!

Sal beslis moet terug daarheen. Ek moet nog gaan uitvind waar die plek aan sy naam kom. En bo-op die gebou is ‘n oop kuierplek waar mens glo Maandagaande heerlike Kaapse kerrie-disse kan geniet,  en Dinsdagaande …..