Om te vergewe

Vroeёr die week kyk ek en manlief Eye in the Sky. ‘n Fliek met die altyd uitmuntende Helen Mirren in die hoofrol.

Sjoe, slaan daai fliek my op my maag!

Al wat ek kon dink toe ek dit klaar gekyk het, was: God se hart moet sekerlik breek oor wat ons hier op aarde aanvang….

En natuurlik moes ek ook op die web meer soek oor die broodverkopertjie. Niks oor haar gekry nie, want ek wonder in hoe ‘n mate sy beskerm word. En ek wonder sommer watter effek die rolprent op haar lewe sal hê.

Ek hoop ek het julle nou absoluut nuuskierig gemaak om dit ook te kyk (Box Office vir die wat het).

Maar wees gewaarsku: dis rof en beslis nie vir sensitiewe kykers nie. En ook nie vir mense wat skrikkerig is om te sien in watter verwoestende era ons leef nie.

Ek en jy

Jy is jy
en dis okay

Ek is ek
en dis perfek

Of is dit????

Afgelope tyd het ons baie saamgekuier met ieder en elk. En ek is opnuut so bewus van ons elkeen se uniekheid. Daai ding wat ons elkeen spesiaal maak… dis darem baie spesiaal!

A glo vroeg opstaan is soos dit moet
B begin eers ontwaak saam met koffie en ‘n soen vir oggendgroet
C probeer net sy bes om uit die bed te kom met die beste voet

X vertel my van haar seer
Y glo hy sal vas staan elke keer
Z … van Z kan ek nooit genoeg en wil net meer en meer leer.

And if I asked you to name all the things you love,
how long would it take you to name yourself?

Die omgee vir ander

Vroeёr die week stap ons een middag in Woodstock. Dis so ‘n lieflike dag en ons stap sommer nog ‘n ekstra blok verder om die sonskyn te geniet.

Woodstock se “opstaan uit die verlede se stof” is indrukwekkend. Alhoewel sekere dele nog erg gehawend en verwaarloos is, is daar baie kreatiewe siele wat wondere verrig het met opknap van industriёle- en ander geboue. Die huisies tussenin is eenvoudig en ingeprop tussen mure en heinings van lemmetjiesdraad. Sommige vertel ‘n storie van moedeloos verby. Die slotte aan hekke by party blyplekke, waarsku dat hier nie gespeel word nie.

Ons oog vang The Haven se naambord en ons vind uit dat daar sommer ‘n paar van dié plekke in die omgewing is – sommige vir bejaardes, ander vir enigeen wat beskerming teen die lewe soek. Hartskos, ‘n tv-program met ene Elmarie as aanbieder, het ons op The Haven  se spoor gesit. Hier werk engele en ek onthou een se naam. Ons besluit om te gaan inloer en klop aan. Dis hoё heinings en stewige hekke en slotte. Die gebou is ingewig onder ‘n snelwegbrug. Dit neem ‘n tydjie om iemand te kry wat kom oopsluit. Ons word met ope arms ontvang. En ons is verstom oor die netheid van die plek. Skoon en agtermekaar. Op die oomblik word 108 mense elke nag daar gehuisves. Gedurende die somermaande is daar minder wat onderdak daar soek. Meeste van die inwoners gaan bedags uit om te gaan werk.

Met die uitstap vra ek die bestuurder wat mens te doen staan as haweloses op straat bedel. Sy beaam net weer: moenie geld vir mense op straat gee nie; stuur hulle hierheen. ‘n Praktiese oplossing vir die dilemma, is om ‘n boekie met koepons te koop @ R10 per koepon. Hou dit in jou binnesak en gee dit vir mense wat hulp nodig het. Op elke koepon is ‘n lys met plekke van veiligheid waar kos en verblyf verskaf word. Hier word medemense met respek behandel – menswaardig.

Ja, Kaapstad het my verander… 

Gesondheid!

Soms gebeur dit mos so dat daar skielik baie doktersafsprake is wat nagekom moet word. Sommer so onverwags. En sommer so op ‘n hoop sodat die mediese fonds (dankie tog vir daai!) nie kan bybly nie.

Die afgelope tyd was ons doenig met ‘n kind wat sy toon sleg sny, ‘n pa wat ‘n tand moet laat trek, ‘n vriendin wat vir chemo moet gaan, iemand wat in die hospitaal sit by ‘n siek kind, ‘n ander se kind wat met kanker gediagnoseer word, twee vriendinne wie se ma’s erge beroerte-aanvalle gehad het …..

Die afgelope naweek het ek die voorreg om vir ‘n uurtjie by my tannie van 88 tyd te verwyl. Die gedagtetjies is vlak en die gesels onsamehangend. Maar sy herken my en my man voorwaar met ‘n vriendelike laggie en daai bekende ondeundheid in die ogies. Sy is nog kleiner as voorheen. Broos. Ek gesels met haar oor lank gelede se dinge en onthou weer die saamspeel – hoe sy ons kleintyd leer swem het in Waenhuiskrans se waters! Kosbare onthou. En sy lag. En sy neurie vir my ‘n wysie – wat ek wel nie herken nie, maar ek kan vir haar van die Halleluja –liedjies sing wat ouma op die traporreltjie gespeel het. Sy verras ons almal met “haar gesels” en hier en daar breek daar vir ons ‘n stukkie verstaan deur.

En ek weet net weer: wees dankbaar oor jou gesondheid. Al die skatte in die heelal kan dit nie vir jou teruggee nie. Prag en praal is nie wat belangrik is nie. Dis die klein dingetjies wat saak maak. Dis die eenvoud opgesluit in die basiese dinge. 

Klinkklaar klanke

Gister stuur ‘n dierbare omgee-vriendin van ver vir my ‘n lied van Juanita du Plessis wat my opnuut herinner dat ek die Koning se kind is. Ja, vriendin, soos jy weet, verjaar ons nie net op dieselfde dag nie, maar is ons in die ware sin van die woord bloedfamilie! Jy ken my hart!

Vanoggend speel ek sommer die lieflikste lof- en loofmusiek! Die vreugdeklanke vul ons hele kasteel! Ek het voorwaar ‘n lied in my hart. En ek dans sommer van vreugde!

En huisskoonmaak is sommer ‘n lekkerte. Dankbaar dat ek dit kan doen! Dankbaar dat ek ‘n kasteel het om skoon te maak!

As jy daai “gevoel” in jou binneste het dat jy vir iemand ‘n boodskap (of ‘n liedjie!) moet stuur, doen dit! Dit kom nie van jou af nie. Dankie, vriendin, dat jy gehoorsaam was. Ek kon gister, na ‘n paar uitdagings, rustig gaan slaap.

Ja, my pa is DIE KONING!  En daaroor sal ek jubel!!!

Al die veld is vrolik!

Hoe bevoorreg om nog iewers in onse mooie land agterop ‘n oop voertuig te klim en in ongerepte natuur in te ry! Tussen die fynbos – die rietpolle, die tolbosse, die proteas!

Die afgelope naweek het ons die voorreg gehad om weer die bossies in die veld te ruik. As die voertuig oor die bossies ry en teen die plante skuur, kom daai heerlike geur los. Skoon, vars, groen!

As kind het ek baie by familie op hul plase gekuier.  Ploegtyd, saaityd, oestyd, skeertyd! En hoe lekker het ons nie ver ente op die plaaspad gaan stap nie! Met ‘n lekker vars appel in die hand!

Melktyd op oupa se plaas het ons die blikbekertjie sommer onder die melkstraal gaan hou – varser kan mens nie kry (maar ek dink nie ek sien nou kans vir daai een nie)!

Naby ouma se huis het ons ‘n speelplek skoongevee met die rietbesem en pophuis gemaak. Stukkies porselein gaan optel vir borde…

Met klei het ons krale op die werf gebou. Die geel blommetjies van die doringboom was ons kuikens, wit klippies die skape en die groter koffieklippe die beeste. Hoe onskuldig! Hoe heerlik eenvoudig!