Duwweltjies en dorings

Soms kan ons ligvoets hardloop. Vry en kommerloos. Dan dink ons nie eens daaraan hoe ons beweeg nie. Dit kom sommer net vanself. Moeiteloos.

En dan is daar ander dae wat die duwweltjies pla. Die eina-goed wat ons viervoet laat vassteek. Eina! So seer en so ongenaakbaar! Dit stuit jou in jou spore. En eintlik sou jy dan graag iewers in die lug wou “hang” om net eers van daai steekding ontslae te raak! 

Maar aikôna! Daai duwweltjie het homself in jou sagte vleisies geanker. Dis net vir stop en nie verder gaan nie. Beste wat jy kan doen, is hoop vir ‘n polletjie sagte grassies of ‘n kolletjie sand om ontslae te raak van daai doring.

Dis mos maar so met die lewe ook. Ons kan so sagkens net met die dae saambeweeg. Tot ‘n eina ons laat stop. En net daar ons plat op ons alie laat sit. Om te weet dis tyd vir net gou bietjie vashaak en plan te maak met die oorsaak van die seer.

En siedaar! Spoedig huppel ons weer verder! Nie sonder die branderige jeukerigheid wat agterbly nie, maar dalk is dit net daar om vir ons te leer: wees op die uitkyk – hier is dorings en duwweltjies!

Seelug en sonskyn!

Wat ‘n voorreg om in die mooie Waenhuiskrans te kuier! Die plek het diep spore in my gemoed getrap! Van kleinsaf is my spoortjies daar in die sand langs die bloue oseaan.

Die lekker herinneringe is kosbaar.

Sommige dinge het presies dieselfde gebly… Soos die bietoubosse. En die sandduine se spore wat verby die grotte se kalkbanke loop. Die baken waar my pa groot visse uitgetrek het.

Die see by Waenhuiskrans het ‘n blou van sy eie. Onbeskryflik mooi. Dalk is dit die kleur se naam: “Onbeskryflik blou”!

Koekedoor

Kan mens nou so huil oor ‘n koek! So met die kyk van die finale episode van Koekedoor, trek ek los en huil dat die trane loop!!!!

Dis sommer van trots op die hele reeks. Die fotografie! Die lieflike omgewing wat geskep is! Die mooie land van ons! Ons spesiale mense wat vir niemand ‘n tree hoef agteruit te staan nie!

En natuurlik sit en dink ek aan die mense saam met wie ek dit graag sou wou kyk! Ek het mos immer daai saak hier in die agterkop: wil deel met iemand spesiaal!

Vanaand skink ek vir manlief ‘n glasie wyn en nooi hom om dit saam met my (weer) te kyk. Ek wonder of ek weer ‘n snesie gaan nodig kry. En hy dalk ook?

Trots Suid-Afrikaans! 

Die lekkertes van die lewe

Vandag was ‘n bederfdag.

Wat ‘n voorreg om lekker agteroor te kan sit en lekker te eet! Mooi kos! Kwaliteit kos! Restaurant personeel wat oorloop van vriendelikheid en die bedryf verstaan! Heerlike geselskap!

En om laatmiddag die bus te vat tot hoog in Kloofstraat en gesels-gesels terug te stap tot by ons kasteel, is op sigself ‘n belewenis! Die interessante huise langs die pad is altyd ‘n lekker onderwerp van bespreking – wonder wie woon daarin; hoekom sou die eienaar dit hierdie eienaardige kleur geverf het; foeitog, kyk hoe verwaarloos is hierdie een; kyk net hoe slim het hulle hier gerestoureer …  

Die sonnetjie wat ons gaan soek het, het skielik agter Seinheuwel verdwyn, maar met mussie en handskoene was ons gepantser teen die koue. En na die stap is dit tyd om te kyk wat die koskas oplewer vir nog ‘n lekker ete!

I think everything in life is art.
What you do.
How you dress.
The way you love someone, and how you talk.
Your smile and your personality.
What you believe in, and all your dreams.
The way you drink your tea.
How you decorate your home.
Or party.
Your grocery list.
The food you make.
How your writing looks.
And the way you feel.
Life is art.

-          Helen Bonham Carter, UK actress

Dis die rigting wat saak maak

Winston Churchill het gesê: “There is nothing wrong with change, if it is in the right direction.”

So 8 maande gelede het ek en manlief die groot verandering gemaak om van die “platteland” (synde Durbanville) na die Kaapse middestad te verhuis.

Van 450 vk meter na 50 vk meter.

Van op die grond tot die 10de verdieping.

Van twee voertuie na een motor.

Dit was ‘n geloofsaak vir ons. Ons het nie getwyfel daaraan dat dit is wat ons op daardie tydstip moes doen nie. Te veel wonderwerke het om ons gebeur om vir ons die pad te wys. Vir ons was dit die regte besluit op die regte tyd.

My pa het ‘n vriend gehad wat baie lief was vir gesegdes. Sommige met meer onderliggende wysheid as ander. Sommige tong-in-die-kies, ander meer ernstig. Soos hierdie een: “If you hesitate, don’t”.  Wyse woorde. Ek glo God gee mens daai vrede wanneer die regte besluit geneem word.

Nou nie te sê dat dit noodwendig beteken alles verloop seepglad daarna nie, maar dis ‘n ander storie.

Maar die rigting wat ons gekies het, was wat vir ons saak gemaak het.

Van 2 uur daagliks op die pad om by die werk te kom, na 5 minute se stap van die woonstel tot in die kantoor – en as dit reёnweer is, ondergronds!

Van ‘n gekompliseerde leefstyl, na ‘n eenvoudige en ongekompliseerde leefwyse.

Van omring wees met “goeters” tot die stroping van die onnodige.

Heerlik bevrydend!

Ja, dit was ‘n aanpassing, maar ‘n groot lekkerte! Nuwe en opwindende ontdekkings en baie kosbare tyd saam.

(Ons wonder net altyd wat ons vriende wat vir die eerste keer kom kuier het, met mekaar gesels na hul eerste besoek aan ons in ons kasteel! Ons weet vir baie is dit onbegryplik!)

Tussen ‘n boek se blaaie

Iewers in my kindertyd het ek ‘n lieflike boek present gekry. Alice in Wonderland. As ek reg onthou, was die name van die twee dogters Delsia en Sherine (sp?). Hulle was paar jaar ouer as ons en wat later van hulle geword het, weet ek glad nie. Ek dink hul pa was die landdros op die dorp en ons paaie het geskei. En nou is my ma ook nie meer hier om te vra nie… Die boek was groot en mooi en kosbaar. Alice en haar vreemde vriende se mannewales  het my nog altyd gefassineer alhoewel dit nie my geliefkoosde storie is nie.

Vanoggend oor RSG vra hulle die luisteraars om te laat weet wat hul geliefkoosde kinderboeke was. En daar laat weet die mense van heinde en ver! Lieflike herinneringe! Hoe kosbaar is almal se onthou!

Ek onthou veral vir Buksie die Bobbejaan wat my pa vir my by Oom Boetie se Kafee by die rooistoepies gekoop het na my mangels verwyder is. Daai boek van die bobbejaan wat nie wou luister nie en toe sy vinger raakgesny het met ‘n sker, het ek oor en oor gelees! En hopelik onthou dat skerp goed seermaak!

Dis vir my steeds lekker om op papier te lees. Het al gewonder oor ‘n elektroniese sakie, maar ek het ‘n liefdesverhouding met papier en ink.

En toe hoor ek onlangs dat boekeverkope weer 10% gestyg het en dat Leserskring wat toegemaak het, oorgekoop is en weer van nuuts af besigheid gaan doen (seker onder ‘n nuwe naam). Is dit nou nie lekker nuus nie!!!

“A book without pictures is not interesting”, says Alice.