Die mooi van rooi

Vandag is ‘n dag vir rooi. Dis grys en nat buite. Ek dek die tafel met rooi en wit vir vanaand se kuier saam met vriende en hang sommer ‘n ry rooi en wit gekolde vlaggies teen die muur. Ek koop vir my ‘n bos rose – ja, rooies ook in die bos!

‘n Jong vriendin meen rooi is darem net te rooi om te dra! Gelukkig mag ek maar verskil! En manlief het al hoeka opgemerk: “Jy dra darem baie boring kleure.” Dus, as ek rooi aanhet, kry ek sommer ‘n ekstra drukkie. En daai sit sommer ‘n wippie in my stap!

As mens nou wil ernstig raak oor rooi, staan die volgende onder andere in Wikipedia:

Rooi is 'n kleur wat lê by die laagste frekwensies van lig wat deur die menslike oog onderskei kan word. Rooi lig het 'n golflengte van ongeveer 700 nanometer. 

Suurstofhoudende bloed is rooi weens die hemoglobien wat daarin bevat is. Rooi lig word eerste deur seewater geabsorbeer, sodat baie visse en ander ongewerwelde seediere wat helderrooi vir mense voorkom, in werklikheid swart in hulle natuurlike omgewing voorkom.

Dan is daar natuurlik meer inligting oor rooi wat vir my interessanter is: Rooi word baie in voedseletikette gebruik omdat dit gereken word dat dit honger aanvuur. Mmmm, dalk moet ek eendag my eetkamermuur rooi verf…. Maar dan gaan my gaste te veel eet! 

Rooi is natuurlik ook die kleur van liefde. Randall en Koba Wicomb se “Dans met die rooi rok” laat mens sommer lekker saamsing:

“Dans met die rooi rok, die hartlam van my.

Dis die rooi rok, dis die mooi rok, dis die rooi rok wat waai."

Audrey Blignault, bekende Afrikaanse skrywer van weleer, se geliefde kleur was rooi – en spesifiek die oulap se rooi wat mooi maak! Ek is in die huis gebore waar sy grootgeword het – dalk is dit waar my liefde vir rooi vandaan kom!

Rooi staan vir positiwiteit, lewenskrag, ambisie, passie en dapperheid. So meen sommige.

Vandag dra ek sommer net rooi vir die mooi. Om die lewe te vier. Met passie.

Die ding van gewig

Vanoggend beaam RSG se Martelize dat dit nou tyd is om werk te maak van daai ekstra gewiggies wat aangesit is. Volgens haar is Augustus die “swaarste” maand.

Met nuwe voornemens om meer gesond te eet, staan ek vanoggend voor die winkelrak met vars vrugte. Ai, so duur! Maar darem so lekker om die dag te begin met ‘n bakkie vars vrugte, muesli, ‘n handvol “pitte” en ‘n skeppie joghurt. My slim vriendin gee nog ‘n strooisel kaneel oor en ‘n blertsie heuning. Heerlik!!!

En ons stap sommer ‘n ekstra kilometer verder terwyl die sonnetjie nog so lekker skyn.

Maar dan kom ‘n stuitige man met die volgende voorspelling:

For when we lose twenty pounds, dear reader … we may be losing the twenty best pounds we have! We may be losing the pounds that contain our genius, our humanity, our love and honesty.                                - Woody Allen, American author and film director

Tye van verandering

Met die beplanning van ons vakansie, het ons nie geweet onse president gaan ‘n verkiesing uitroep in die tyd dat ons langbeen wil sit nie. Ons het ons mede-landgenote vertrou met die stemming. Hoera!

Die uitslag van die verkiesing is vir my amper so ‘n wonderwerk soos 20 jaar gelede se gebeure. En dit maak my net nog meer glo dat daar ‘n toekoms vir elkeen van ons is in hierdie mooie land.

Uitdagings sal daar wel wees, maar ons woon in ‘n komplekse land. En planne sal daar altyd gemaak kan word. Nou nie dat alle planne altyd uitwerk nie, maar probeer sal ons probeer.

Vreemd vir ons was dat met die reis na die noorde het ons in Laingsburg gestop vir biltong. Toe was dit DA. Met die terugreis stop ons in Laingsburg en koop biltong onder die ANC vaandel. Wou mos sê die biltong het nie dieselfde geproe nie!

Skielik is daar minder plakkate teen die pale en minder propaganda oor die verkiesing. Gister was dit optogte vir Vrouedag hier om ons. Nou wonder ek wat volgende gaan wees. Maar vir eers is dit Olimpiese Spele! Miskien motiveer die fikse mense my om ontslae te raak van daai ekstra gewiggie wat so met die vakansie aangedik het…

Liewe vriendin

Ouer vriendinne, jonger vriendinne …
Enerse vriendinne, anderste vriendinne …

Vriendinne wat waar praat
vriendinne wat swaar praat
vriendinne wat nooit klaar praat
vriendinne wat min praat …

Vriendinne wat wyn drink
vriendinne wat tee skink …

Vriendinne wat verstaan
vriendinne wat jou nooit uit hul gedagtes en gebede sal laat gaan …

Dankie vir jou omgee.

Vier jou Vrouwees, vriendin! Jy is kosbaar!

Oos wes, tuis bes

Wat ‘’n wonderlike voorreg om 5 000 km oor ver paaie heen te ry in onse mooie land!

En om dit saam met (sommige van) ons kinders te kan doen, is ‘n bonus

Deur die Noord-Kaap met sy eiesoortige andersheid, die Vrystaat wat gedeeltelik nog so swaar kry onder die droogte, Gauteng waar ons met kosbare vriende kon kuier en die mooie Natal met heuwels en berge en sonskyn en sneeu!

Ek het op heerlike beddens geslaap en soms in minder opwindende plekke gebly, maar oral het ek veilig gevoel. En oral kon ek met ‘n glimlag ons land se unieke mense geniet! 

Maar nou is ons terug in ons kasteel in Kaapstad. En toe ons die blou berge van die Boland vandag sien, het ek net geweet: dis waar my hart lê.

Ver paaie

Oor berge en dale het ons gister gery deur Hluhluwe-Imfolozi Nasionale Park.

Dis baie droog in die suidelike dele van die reservaat, maar daar is tog tekens van sappige groen grassies wat oral uitspruit. Onlangse reёn in die res van die park sorg vir waterpoele oraloor – dus is dit mooi kyk vir diere wat nog ‘n week of wat gelede volop rondom die “publieke” watergate was.  

En hulle het nog almal horings!

Maar met vier paar goeie kykers in die voertuig, was ons gelukkig om baie diere te sien. Nie altyd naby nie, maar goed genoeg vir ‘n besliste identifikasie. Nou wel nie altyd van die bokke wie se skene skielik almal oranjerig is nie…., maar ons kon heelwat afmerk. Die luiperds het ons ontwyk. En as mens so wegry, wonder ek by hoeveel diere het ons verbygery sonder om hulle raak te sien. Die kamoeflering is net fantasties!

Vandag is ons rustig hier by ons blyplek voor ons Vrydag uitmekaarspat terug Kaapstad en KZN toe. Dis tyd vir lyf lank uitrek om weer die sitposisie opnuut aan te pak saam met die sonsopkoms van die nuwe dag!

Salige stilte

In my gedagtes is Sondae die stil dae. Vandag is Dinsdag. Dis doodstil hier naby Hluhluwe teenaan die St Lucia meer. Hoe stil sal dit dan op ‘n Sondag wees?

Die droogte is hier duidelik sigbaar. Die meer se water, wat gewoonlik tot teenaan die Sobhengu Lodge reik, lê ver anderkant die vlakte. Die veldwagter vertel dat dit die afgelope 10 jaar droog is. ‘n Onlangse reёnbui het gesorg dat ‘n bietjie water versamel het en dat dit effe modderig is. Vra my – ek en manlief het vanoggend die vlakte aangepak en met gekoekte modderskoene teruggekom by ons verblyfplek.

Die boot wat besoekers moet vermaak, is verlate op die sand. Die derduisende skulpies wat oor die hele strandgebeid verstrooi is, vertel van skulpkrappies wat op soek na water verdwaal geraak het. Die diere se spore wat op die strand is, is die van die beeste van die omgewing.

‘n Trop apies vermaak ons vroegoggend en ek wonder of hulle verwaand genoeg is om die vrugte uit my papbord te steel. Ek sal nie ‘n kans met hulle waag nie – al lyk hulle so onskuldig, kan ek my net voorstel wat van ‘n kabaal ek sal opskop as een op my skouer sou beland….

Dis tyd om te gaan stap en te luister na die voёltjies se getjirr. Hoe wens ek my slim vriendin kon saamstap om vir my te laat luister en te laat hoor wat ek moet hoor! Daai beskrywing in die boek en die geluid wat ek hoor, kom nie altyd vir my ooreen nie… Maar die jongelinge saam met ons leer fluks aan die name – hulle sal maar geduldig my moet leer.