Geniet! Geniet! Geniet!

Voel soos gister dat ek vir die buurmannetjie gesê het: “Dis Vrydag! Geniet jou naweek!”
En hier is dit voorwaar alweer Vrydag! En naweek! En dit was ‘n week gelede wat ek hom die vreugde toegewens het.

Dis nou nie asof ‘n naweek so ‘n groot opgewondenheid in onse lewens meebring nie. Ons is immers elke dag “met naweek”. Die lekkerte van die afgetrede lewe is net so ‘n voorreg! Alles is net rustiger en elke oomblik is spesiaal. Nie nodig om te wag dat dit naweek – of vakansie – moet raak nie.

Dis mos hoekom die lewe al vinniger verbygaan hoe ouer ons word. My verduideliking hiervoor is dat ons, soos ons ouer word, die geleentheid het om meer dinge te doen wat vir ons lekker is. Bevoorreg. En ons het meer nonsies uitgeskakel. Hang-ups van ontslae geraak. Gemorsies weggewerk. Moontlik geleer om beter keuses te maak?

Nou ja, dis naweek. En die vliegtuig het pas hier oor ons gevlieg….

Soos sake staan

Skielik kan ek nie byhou nie. Dis net te veel.

Van pure lekkerte en groot bederf het ek nou heeltemal agter geraak met wie ek graag op my stoep en om my tafel wil bederf. En nie net wil nie. Soms raak dit ‘n moet.

Manlief verstaan nie so lekker hoe dit werk nie. Ek kan ook nie verduidelik nie.

Maar op een of ander manier en tyd het sake handuit geruk. Ek (en my begroting) kan net nie die besigheid gebalanseer kry nie.

Vanoggend sit en kuier ek oor heerlike koffie en kaaskoek saam met ‘n vriendin in ‘n mooie koffiewinkel. Dis ‘n verjaardaggeskenk aan haar – want wat gee mens nou elk geval present aan iemand in ons jare wat alles het wat nodig is (hoe bevoorreg en bederf is ons tog!).  So met die gesels praat ons oor ‘n datum en ek besef met ‘n skok daar is dinge wat ek nagelaat het. Dinge wat ek myself voorgeneem het om te doen. Helaas totaal en al dit laat verbygaan. Deels omdat ek oud is en vergeet (dis waarvoor mens nota’tjies oraloor kan vasplak ter herinnering) en ter versagting dat ek deesdae dikwels nie weet wat die datum is nie (deel van die afgetrede leefwyse).

Maar dis ook waar ware vriendskappe inkom. Hulle ken my mos. Hulle weet dis nie omdat ek nie lief is vir hulle nie. Dis net dat ek soms sommer net wil hê hulle moet hier instap en sê: hier is ons vir ‘n kuier! En om te kyk wat die koskas oplewer vir ‘n lekker kuier!

.Die verlede

My oog vang vanoggend Die Burger se berig oor wat 50 jaar gelede nuuswaardig geag is: “Min mense weet waar die eerste burgemeester van Kaapstad begrawe lê.”

Vir ‘n oomblik wonder ek daaroor, maar onthou dan dat dit Pieter van Breda was. Sy graf is in die stadstuin in Oranjezicht. Daar waar hulle deesdae die lieflike groente verbou en verkoop.  Dit was vir my en manlief ‘n spesiale oomblik toe ons vir ‘n wyle daar by die grafsteen stilgestaan het en weer besef het hoe onse dorpie van herkoms daar aan die suidste punt ontstaan het.

Ek onthou nog goed hoe ons op laerskool geleer het van Michiel van Breda (Pieter, synde die eerste burgemeester van Kaapstad, se seun) wat met sy skapies sy staanplekkie kom afbaken het teenaan die lieflike Soetendalsvlei.

So saam met die terugkyk in die verlede, ontdek ek toe ook die volgende:

ORANJEZICHT – “ORANGE VIEW” – WAS PROBABLY SO CALLED EITHER BECAUSE IT OVERLOOKED THE ORANJE BASTION OF THE CASTLE, OR DUE TO THE SIGHT OF ABUNDANT ORANGE TREES GROWING IN TABLE VALLEY.

Ek dink ek verkies die eerste verduideliking. Ek kan my nie Kaapstad indink met baie lemoenbome in die vallei nie….

Hoe ouer mens raak, hoe meer wonder mens oor die verlede. Of hoe? Skielik is vyftig jaar gelede vir my glad nie lank gelede nie! Maar ai, het daar baie gebeur in die afgelope vyftig jaar!

View from Oranjezigt towards Table Bay, 18th century.

Hoe ervaar jy dit?

Ons ervaar dat daar weer nuwe hoop in ons ou landjie en haar mense is. Die atmosfeer is sommer ligter. En minder fronse. So saam met ‘n nuwe president het menige mens weer moed.

Of hoe?

Vanoggend – so met die uitstap uit ‘n winkel - sug manlief weer: “Ons lewer darem swak diens in SA!” En moenie dink hy is negatief van aard nie. Gewoonlik is hy so positief dat dit sommige kenisse irriteer! Omdat hy voorheen te doen gehad het met ‘n help desk, hou hy maklik aan en gesels vriendelik met die persoon wat uiteindelik antwoord wanneer daar navraag gedoen moet word. Geduldig. Want hy weet ook hoe swaar daai arme mense aan die ander kant kry en hoe hulle beledig word. Onnodig.

Ek vat aan die kassier by die kettingwinkel se arm toe ek vir haar totsiens groet. Op daai stadium is sy al so diep in gesprek met die een langs haar, dat sy vergeet het sy het my betaling geneem. Ek herinner haar met ‘n gawe glimlag: “Thanks and goodbye! I am jealous and prefer to have all your attention!”  Dit het, soos gewoonlik, die gewensde uitwerking en sy vind dit amusant. Hoop sy onthou dit wanneer sy die volgende kliënt bedien.

Om my stert in ‘n krul te sit, gaan geensins help nie. Die antwoord van hoe ons die saak moet benader, ken ek ook nie. Ek weet net dit doen my gesondheid geensins goed as ek kwaad word nie. Vra maar – ek het dit onlangs weer heeltemal verloor in ‘n situasie in ‘n winkel. Om my bloeddruk nie verder op te jaag nie, het ek manlief by die winkelassistent gelos en omgedraai en uit die winkel uitgestap.

Heel waarskynlik vaar jy beter met dié tipe sake.  Intussen werk ek daaraan…..

Spice of Life

Ons het elkeen een of ander tyd bietjie ekstra zing in ons lewe nodig.

Eergister stap ons saam met ‘n kosbare kuiergas vanaf Duitsland by Spice Route en Fairview rond. Dis so maklik om trots te wees op dit wat aan toeriste en besoekers opgedis word by dié spesiale plekke. En in die proses voel ek dan ook sommer soos ‘n toeris.

Met die wegry vra ek vir manlief om ook te stop by Brenda’s wat so half eenkant sit. Dis die mooiste winkel met die lekkerste goed! Speserye wat jou by die deur kom begroet! 

Ingelegde vrugte, allerhande vreugdes wat in botteltjies gebêre kan word. Sommer net mooi. En op ‘n baie spesiale manier uitgestal. Verleidelik.

En so is vriendin se kuier ook vir my: dit gee vir my diepte en verskaf geur aan my lewe. Opnuut verwonder ek my oor mense van oraloor wat oor my pad gestuur word. Mense wat my lewe verryk; wat my bietjie anders – en dieper – na die lewe laat kyk.

Mmmm, dis nodig dat ons mekaar aanmoedig tot beter en nie afkraak nie. Soos goeie speserye. Dit moet die dis oplig – ‘n nuwe dimensie gee. Lekkerder maak.  

Onbenulligheidjies

So met die uitpak is ek (weereens) verstom en verslae oor die goetertjies wat ek so met die jare bymekaarmaak en saampiekel.

Ai tog, mens leer ook nie maklik nie! Dis goetertjies wat nie gebruik word nie, wat nie nodig is nie, wat nie eens mooi is nie. Maar dis gekoop en iewers in ‘n laai of kas gestoor. 

En sowaar weer ingepak!

Maar ek leer so met die tyd! Stadig maar seker!!!

Daar is altyd mense wat sulke goetertjies koop en weer verkoop. Verstommend, maar voorwaar waar! Ek gee sommer die spul weg sodat dit op ‘n marktafel uitgestal kan word. Dalk is daar iemand wat dit nodig het. Want weggooi kan ek ook nie sommer net weggooi nie!

Wik en weeg

Sal ek of moet ek liewer nie?

So wonder ek of ek nou maar liewer dié aksie’tjie van skryf en oplaai moet laat staan of nie. En ek dink hardop daaroor.

Manlief sê onmiddelik – sonder om eers daaroor te dink (en hy is ‘n man wat gewoonlik eers dink oor ‘n saak en nie sommer so impulsief iets kwytraak nie) – dat ek moet voortgaan met die takie. Hy kan sien dit doen my goed. En hy hou daarvan om te lees wat in my kop aangaan…. Mmmmm, dit op sigself kan gevaarlik wees…

So na aftrede is mens nie altyd seker van watter dag dit is nie. Nie datum nie, dikwels ook nie dag van die week nie. Tog te lekker!

En so gaan die dae soms te vinnig verby en kom ek glad nie by die rekenaar uit nie. Ook lekker.

Maar ai, as die gier my beetkry, is dit darem alte heerlik as my vingers so oor die sleutels gly. Raai, ek dink my vingers het eerste die storie beet en dan flits dit so effe deur my grysstof. Net so lekker!

Nee wat, solank dit nog lekker is, sal ek maar so nou en dan ‘n draai maak op die kuber. Lekkerste is mos dat ek nie ‘n idee het wie dit lees nie! En ja, ek kan my voorstel dat daar mense is met rooi penne in die hand wat wil korrigeer en kruisies maak. Dalk ‘n opmerking of ‘n aanmerking of ‘n 0 bo-aan wil maak! Maar soms, net soms, kry ek dalk ‘n sterretjie. En nee, ek is glad nie ingestel op gouetjies nie. Dit sal darem net te veel harde werk kos. En dis mos absolute ontspanning hierdie vir my!

Tyd om te gaan kyk of ek kan help om ‘n kas vas te hou wat teen die muur vasgesit moet word. Dís nou werk wat inspanning vereis! Nie die vashou nie!!!